ีบหดคอลงแล้วตอบเสียงเบา “ก็อานิ่งไม่ให้บอกนี่นา…”
“ทำไมล่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามต่อ
“ก็เพราะท่านพ่อท่านแม่มักจะไม่อยู่บ้าน น้องสาวเลยตั้งใจจะให้เป็นเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่แก่พวกท่านอย่างไรเล่า!” เมิ่งสืออี้ฉีกยิ้มกว้างอย่างน่าตี
เมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานสบตากัน ในแววตาของทั้งคู่ต่างมีความรู้สึกผิดปรากฏอยู่
พวกเขามีเวลาให้พี่น้องคู่นี้น้อยเกินไปจริง ๆ
ตอนที่เด็กทั้งสองเกิดได้ไม่นาน พวกเขาก็ต้องจากเมืองหลวงไป โชคดีที่ตอนนั้นมีอวี๋เจ๋อฟางและภรรยาคอยดูแลอย่างถ้วนถี่ มิเช่นนั้นก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะฝากลูกทั้งสองไว้กับใคร
และเมื่ออุตส่าห์กลับจากเมืองเทียนซิงอู่เหอมายังเมืองหลวงได้ไม่ทันไร ทั้งคู่ก็ยังต้องไปเยือนอำเภอฮัวซีและอยู่ที่นั่นอีกหลายเดือน
หลังจากที่นาเกลือตัวอย่างในอำเภอฮัวซีเริ่มใช้งานได้ พวกเขาถึงได้กลับมา
ทว่าหลี่เยว่หานก็ยังวุ่นวายอยู่กับธุรกิจ ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนก็ยุ่งอยู่กับการผลักดันระเบียบแบบแผนใหม่ ทั้งคู่ต่างหาเวลาว่างมาอยู่กับลูกได้น้อยเหลือเกิน
มิน่าเล่า เด็ก ๆ ถึงได้มีความอัดอั้นตันใจเช่นนี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ขอบตาของหลี่เยว่หานก็เริ่มแดงอีกครั้ง
“ข้า…”
ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังจะพูด เมิ่งอิงหนิงก็ยื่นมือออกมาส่งสัญญาณให้มารดาหยุดฟังก่อน แล้วจึงหันไปมองเมิ่งสืออี้
เมิ่งสืออี้เข้าใจสัญญาณนั้นทันที “ข้ากับน้องสาวมีความคิดเหมือนกัน ท่านพ่อท่านแม่มีธุระสำคัญต้องทำ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องฝืน
