นทิวทัศน์ดีที่สุดให้ ก่อนจะบิดเอวคอดกิ่วไปกำชับห้องครัวให้เตรียมอาหารเลิศรสด้วยตัวเอง
เมื่อแม่เฒ่าเนี้ยคล้อยหลังไป สวีอวิ้นเอ๋อร์ก็แอบดึงชายเสื้อหลี่เยว่หานแล้วถามเบา ๆ “พี่เยว่หาน ท่านคุ้นเคยกับที่นี่มากเลยหรือเจ้าคะ?”
“ข้ามักจะมาฝากท้องที่นี่บ่อย ๆ น่ะ” หลี่เยว่หานกุมมือสวีอวิ้นเอ๋อร์ไว้ “อาหารของหอฝานเทียนรสชาติถูกปากมากทีเดียว!”
“ข้าเห็นแม่เฒ่าเนี้ยคนนั้นดูจะเกรงใจท่านมากเลยนะเจ้าคะ?” สวีอวิ้นเอ๋อร์เพิ่งเคยมาสถานที่รื่นรมย์เช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะชะเง้อหน้ามองไปทั่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ยิ้มบาง ๆ “เถ้าแก่เนี้ยคนนี้เคยถูกข้าสั่งสอนมาก่อน พอเห็นข้าอีกก็เลยต้องเรียบร้อยเป็นธรรมดา”
“แล้วพวกเขาไม่รู้หรือเจ้าคะว่าท่านคือเจ้าของ?” สวีอวิ้นเอ๋อร์เพิ่งนึกขึ้นได้
“เจ้าคิดว่าข้าจะให้คนอื่นรู้หรือว่าข้าที่เป็นสตรีเป็นเจ้าของสถานบันเทิงเริงรมย์เช่นนี้?” หลี่เยว่หานมักจะแสดงความใจดีและอ่อนโยนเสมอเมื่ออยู่กับสวีอวิ้นเอ๋อร์
เมื่อเวินเทียนเหล่ยและสวีซิ่งอี้เดินเข้ามา ก็เห็นทั้งสองคนนั่งเคี้ยวเมล็ดแตงโมคุยกันอย่างสบายอารมณ์ ทำให้พวกเขาต้องรีบปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม
“เจ้าก้อนหิน เยว่หานเป็นแขกประจำของที่นี่งั้นรึ?” สวีซิ่งอี้กระซิบถามเวินเทียนเหล่ย
“ก่อนที่นางจะก้าวเข้ามาที่นี่ อาหารของหอฝานเทียนทั้งเรียบง่ายและจืดชืด” เวินเทียนเหล่ยกล่าว “พ่อครัวใหญ่ของหอฝ
