คิดหนึ่งขึ้นมาซึ่งมันดูจะตลกอยู่ไม่น้อย
“พี่เยว่หาน ท่านหัวเราะอะไรหรือเจ้าคะ?” สวีอวิ้นเอ๋อร์ที่กำลังกลืนน้ำลายรอเนื้อสุก หันมาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เยว่หานจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” หลี่เยว่หานตอบพลางใส่ผักปวยเล้งลงไปในหม้อ “กินหม้อไฟมันร้อนในง่าย เรากินผักใบเขียวสลับบ้างจะได้เปลี่ยนรสชาติ”
สวีอวิ้นเอ๋อร์ตั้งท่าจะถามต่อ แต่พอหลี่เยว่หานคีบเนื้อใส่ถ้วยให้ นางก็รีบสงบปากสงบคำแล้วก้มหน้าก้มตากินต่อทันที
เดิมทีหลี่เยว่หานตั้งใจจะใช้โต๊ะสี่เหลี่ยมในห้องรับรอง แต่เพราะโต๊ะสี่เหลี่ยมจุคนได้น้อยเกินไป สุดท้ายนางจึงเปลี่ยนเป็นโต๊ะกลมทั้งหมด และหม้อทองแดงในห้องรับรองก็มีขนาดใหญ่กว่าหม้อในห้องโถงทั่วไปหนึ่งเท่าตัว
ในช่วงฤดูหนาวของทุกปี เกษตรกรจำนวนมากจะนำวัวแก่ที่หมดแรงทำนาไปขายยังสถานที่เฉพาะ เนื่องจากวัวเป็นแรงงานสำคัญทางการจึงสั่งห้ามฆ่าแกงหรือซื้อขายเพื่อการบริโภคโดยพละการ ชาวบ้านทั่วไปจึงไม่เคยมีความคิดที่จะกินเนื้อวัวเลย
อีกทั้งสำหรับชาวนาแล้ว วัวคือเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยาก พวกเขาจึงทำใจต้มเพื่อนกินไม่ลง
ทว่าวัวที่ชราภาพจนไม่มีกำลังทำงานแต่ยังไม่ได้เจ็บป่วยนั้น หากเลี้ยงไว้ที่บ้านก็รังแต่จะเป็นภาระ ชาวนาจะไปแจ้งความประสงค์กับทางการ เมื่อมีสัตวแพทย์ตรวจสอบว่าวัวตัวนั้นมีสุขภาพดีจึงจะอนุญาตให้นำไปขายในตลาดเฉพาะได้
ภัตตาคารแปดเซียนส่งคนไปซุ่มรอที่ตลาดวัวทุกวัน วัวตัวหนึ่ง
