มเผ็ดล้ำ ดั่งขึ้นสวรรค์!”
…
คราวนี้หลี่เยว่หานไม่ต้องถามเวินเทียนเหล่ยแล้วว่าเหตุใดเขาถึงทำหน้าบอกบุญไม่รับเช่นนั้น
เพราะนางเป็นคนสอนคำกลอนพวกนี้แก่พวกเด็กรับใช้ในร้านด้วยตัวเอง เพื่อเอาไว้แนะนำลูกค้าที่เพิ่งเคยกินครั้งแรกจะได้จำวิธีที่ถูกต้องได้ง่าย ๆ โดยการใช้คำกลอนคล้องจองบอกต่อกันไป
แต่ทว่า… ภัตตาคารแปดเซียนขายหม้อไฟมานานเท่าใดแล้ว พวกนักกินทั้งหลายต่างก็ช่ำชองกันหมดแล้ว บางคนยังสนุกกับการคิดค้นวิธีปรุงน้ำจิ้มสูตรใหม่ ๆ เสียด้วยซ้ำ ในตอนนี้แทบจะไม่มีใครยอมมาร่ายคำกลอนพวกนี้กลางร้านให้เสียหน้าอีกแล้ว…
สวีซิ่งอี้คนนี้… ไปร่ำเรียนตำราเล่มนี้มาจากไหนกันเนี่ย?
