อง
ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีเงินซื้อเกลือคุณภาพดี ได้แต่ต้องหาทางซื้อเกลือหยาบราคาถูกที่ยังไม่ผ่านกรรมวิธีที่ดีมาใช้ในชีวิตประจำวัน หลี่เยว่หานเคยลองใช้เกลือหยาบพวกนี้ จึงรู้ดีว่ามันเต็มไปด้วยสิ่งเจือปน หากกินต่อเนื่องเป็นเวลานานจะทำให้ร่างกายได้รับพิษและอายุสั้น
ในขณะที่พวกช่างฝีมือและพ่อค้า แม้การหาเลี้ยงชีพจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกช่างยังมีวิชาชีพติดตัวทำให้มีรายได้มากกว่าเกษตรกร อย่างน้อยก็พอจะเลี้ยงดูครอบครัวได้ ดังเช่นครอบครัวของเหมาเด๋อซิงที่อำเภอฮัวซี ส่วนพวกพ่อค้า แม้จะเป็นพ่อค้ารายเล็กที่รับงานจากพวกตระกูลใหญ่ แต่พวกเขาก็หัวไว รู้จักใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ยักย้ายถ่ายเทเงินทองทีละเล็กทีละน้อย ซึ่งพวกขุนนางตระกูลใหญ่เหล่านั้นมักจะมองไม่เห็น
ดังนั้นแม้ฐานะของพ่อค้าจะดูต่ำต้อย แต่ชีวิตความเป็นอยู่กลับดีกว่าพวกเกษตรกรมากนัก
นับวันราษฎรก็ยิ่งไม่อยากก้มหน้าก้มตาทำนาอย่างสงบสุข คนที่พอมีกำลังวังชาก็หันไปเข้ากรมเป็นทหารเพื่อหาข้าวกินไปวัน ๆ ส่วนคนที่ยังทำนาอยู่ก็มักจะทำไปอย่างแกน ๆ ไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจ
อย่างมากที่สุดก็แค่ยอมอดตายไปด้วยกันทุกคน!
นอกจากนี้ ครอบครัวยากจนที่มีลูกหลานพอจะเรียนหนังสือได้ ก็มักจะยอมรัดเข็มขัดกัดฟันส่งลูกเรียนนานนับสิบปี เพราะนี่คือหนทางเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาได้
แต่เท่าที่หลี่เยว่หานรับรู้มา ราชสำนักกลับไม่ให้ความสำคัญกับการสอบขุนนาง (จอหงวน
