อบครั้งใหญ่อีกแล้ว!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นแย้มพระสรวลกว้างราวกับบุปผาเบ่งบาน ทรงวางเกลือสมุทรลงบนถาด ก่อนจะพยักหน้าให้ขันทีหรูนำไปให้เหล่าขุนนางได้ชมกันโดยทั่ว
“เกลือนี้ละเอียดนัก หากเป็นเกลือภูเขาทั่วไป ถ้าไม่ผ่านกรรมวิธีการผลิตหลายสิบขั้นตอน ย่อมไม่มีทางบริสุทธิ์ได้ถึงเพียงนี้!” ใต้เท้าชิวรองเสนาบดีกรมกลาโหใช้ช้อนเล็ก ๆ ตักเกลือขึ้นมาชิมดูเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกาย “ไม่มีรสขมเลยแม้แต่น้อย แถมยังมีรสเค็มจัดชัดเจน!”
เมื่อได้ยินคำชื่นชมนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นยิ่งทรงพระสรวลไม่หยุด “เกลือภูเขาหากจะขจัดรสขมให้สิ้นซาก ต้องผ่านขั้นตอนมากมายและได้ผลผลิตเพียงน้อยนิด นี่คือสาเหตุหลักที่แคว้นตงฮั่นของเราขาดแคลนเกลือมาโดยตลอด เพราะต้นทุนสูงและผลิตไม่ได้จำนวนมาก ต้องสำรองไว้ให้ราชสำนักและตระกูลขุนนางก่อน ปัญหาการขาดแคลนเกลือของราษฎรจึงเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดของแคว้นเราเสมอมา แต่ยามนี้วิชาถลุงเกลือด้วยการตากแดดที่ฮั่นหรงฟูเหรินค้นพบ ช่วยเพิ่มผลผลิตเกลือขึ้นถึงสิบเท่า นับเป็นวาสนาของแผ่นดินเราแท้ ๆ!”
“ฝ่าบาทปรีชายิ่งนัก!” เหล่าขุนนางต่างค้อมกายลงร่วมยินดี แม้จะมีหลายคนยังคงแอบดูแคลนที่ฮ่องเต้ทรงยกย่องสตรีถึงเพียงนี้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความสามารถในวิชาถลุงเกลือของหลี่เยว่หานได้เลย
เกลือเหล่านั้นบริสุทธิ์สะอาดราวกับเรืองแสงได้ ทำให้ผู้ที่พบเห็นต่างต้องลอบชื่นชมอยู่ในใจ
“ครั้งนี้ฮั่นหรงฟูเหรินมีความชอบ
