รับสั่งว่าให้ประหารล้างตระกูล!” ฮูหยินโจวมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาจริงจัง “พระชายาห้ามใจอ่อนเด็ดขาดนะเพคะ เจ้าเหมาเด๋อซิงนั่นเจตนาชั่วร้ายแต่แรก ลูกชายสองคนนั่นก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของมัน มันตั้งใจว่าไม่ว่าเหมาต้าหรือเหมาเหลาเอ้อร์จะลงมือทำร้ายพระชายาได้สำเร็จหรือไม่ มันก็เตรียมจะถีบหัวส่งให้ลูกชายคนใดคนหนึ่งรับผิดแทนเพื่อที่ตนเองจะได้รอดพ้นความผิดเพียงลำพัง แถมท่านปลัดยังบอกอีกว่า แผนเดิมของเหมาเด๋อซิงคือจะให้เหมาต่าย่ำยีพระชายาด้วยนะเพคะ!”
ฮูหยินโจวกุมมือหลี่เยว่หานไว้พลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ต่อให้พระชายาจะไม่ถือสา แต่ก็ขอให้เห็นแก่ท่านอ๋องบ้างเถิด เรื่องพรรค์นี้กระทบต่อศักดิ์ศรีของบุรุษนัก หากแม้แต่ภรรยาตัวเองยังปกป้องไม่ได้ คนที่มีทิฐิสูงอย่างท่านอ๋องคงต้องรู้สึกอัปยศอดสูเป็นแน่”
“แต่ว่า…” หลี่เยว่หานเอียงคอเล็กน้อย นางตั้งใจจะบอกว่าอย่างไรเสียนางก็ยังปลอดภัยดี
แต่เมื่อลองตรองดูอีกครั้ง การใช้กำลังบังคับข่มเหงแม้จะไม่สำเร็จก็ถือเป็นความผิดมหันต์ ยิ่งเรื่องทั้งหมดเป็นแผนการของเหมาเด๋อซิง ต่อให้น้องสาวของเขาจะน่าสงสารเพียงใด แต่นางเองก็เป็นผู้บริสุทธิ์เช่นกัน ในเมื่อเหมาเด๋อซิงลงมือกับนางเพื่อช่วยน้องสาวได้ ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าในอนาคตน้องสาวของเขาจะไม่กลับมาแก้แค้นให้นางต้องเดือดร้อนอีก
ในเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนตัดสินใจไปแล้ว นางก็ไม่ควรจะยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายให้เสียความตั้งใจ
