์รอให้เขาไปไขว่คว้า แม้หนทางข้างหน้าจะมิอาจร่วมเดินไปกับหลี่เยว่หาน แต่อย่างน้อยการได้พบพานกันครั้งหนึ่ง กวนชิ่งอวิ๋นก็มิรู้สึกเสียใจเลย!
…..
ตกดึก ณ จวนผู้ช่วยนายอำเภอโจว
“เจ้าคนโตตระกูลเหมาน่าจะหนีไปกลางดึกแล้ว มิเห็นเขากลับมาเลยขอรับ” เฮ่อเจิ้งเทียนเดินเข้ามารายงาน
“แล้วเหมาเด๋อซิงกับเจ้าคนรองเล่า?” ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
หลังจากกลับมาถึง เมิ่งฉีฮ่วนสั่งการลับ ๆ ให้เฮ่อเจิ้งเทียนไปจับตัวคนตระกูลเหมา ส่วนตัวเขาแสร้งทำตัวเป็นปกติคอยดูแลหลี่เยว่หานล้างหน้าล้างตาและกล่อมจนนางหลับสนิท จากนั้นจึงสวมเสื้อคลุมลุกจากเตียงออกมา
บังอาจมาคิดแผนชั่วกับสตรีของเขา เห็นทีคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!
“ที่บ้านตระกูลเหมาเหลือเพียงเหมาเด๋อซิงกับเด็กคนหนึ่ง ส่วนเจ้าคนรองพร้อมเมียและลูกหายตัวไปแล้วขอรับ” เฮ่อเจิ้งเทียนรายงานตามจริง “เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของคนโตตระกูลเหมา”
เมิ่งฉีฮ่วนมิได้แสดงสีหน้าใด ๆ “นำข้าไปพบพวกเขา”
“ขอรับ!” เฮ่อเจิ้งเทียนรู้สึกเหมือนได้เห็นท่านอ๋องในคืนพายุหิมะถล่มทุ่งน้ำแข็งอีกครั้ง จิตใจพลันเคร่งเครียดจนต้องลอบสูดลมหายใจ ลำพังเพียงการเคลื่อนไหวก็ยังต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
เหมาเด๋อซิงถูกเฮ่อเจิ้งเทียนคุมตัวกลับมาโดยมิได้มีการใช้กำลังบังคับหรือทรมานใด ๆ เมิ่งฉีฮ่วนปรายตาดูเขาเพียงแวบเดียว ก่อนจะสั่งอย่างเรียบเฉยให้คุมตัวเข้าคุก ส่วนลูกชายของเจ้าคนโตนั้น เขาเพี
