บทที่ 585 กวนชิ่งอวิ๋นช่วยหลี่เยว่หาน
“เจ้าคนรองตระกูลเหมานั่น ท่าทางคงคิดจะใช้ลูกไม้อันธพาลแน่”
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากอำเภอฮัวซี หลี่เยว่หานเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นพลางทอดสายตามองออกไปข้างนอก นางสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ไร้มลพิษเข้าปอดลึก ๆ แม้ปากจะเอ่ยเตือนถึงภัยที่อาจตามมา แต่สีหน้าของนางกลับดูผ่อนคลาย มิได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก
เมิ่งฉีฮ่วนมองใบหน้าด้านข้างของนางพลางอมยิ้ม “เจ้าคิดว่าคนอย่างเขาจะงัดลูกไม้อะไรออกมาเล่นงานเรา?”
“ยามนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเราคือการสร้างนาเกลือ เจ้าคนรองนั่นเป็นพวกเจ้าเล่ห์ร้ายลึก ข้าจึงเดาว่าเขาอาจจะลงมือกับนาเกลือ หรือไม่ก็เล่นงานชาวบ้านที่มาช่วยงานเรา” หลี่เยว่หานพูดพลางเลิกม่านหน้าต่างทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้ลมพัดผ่าน
อากาศที่สดชื่นภายนอกไหลเวียนเข้ามาในรถม้า ช่วยให้จิตใจของผู้อยู่ภายในปลอดโปร่งและเบิกบานขึ้นไม่น้อย
“ในเมื่อเจ้ารู้ดีว่าคนตระกูลเหมามิใช่พวกที่จะต่อกรได้ง่าย ๆ แล้วเหตุใดตอนอยู่ที่หน้าจวนปลัดอำเภอ เจ้ายังต้องเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวอีกเล่า?” เมิ่งฉีฮ่วนดึงตัวหลี่เยว่หานให้มานั่งลงข้างกาย “ทำเช่นนี้มิมหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองหรือ?”
หลี่เยว่หานหาได้ใส่ใจไม่ นางตอบกลับอย่างมั่นใจว่า “ข้ามิได้คิดว่านี่เป็นการหาเรื่องใส่ตัว ตรงกันข้าม ข้าเห็นว่าคนตระกูลเหมาต่างหากที่กำลังรนหาที่ตาย ข้ามิชอบก่อกรรมทำเข็ญกับใครก่อน แต่ในเมื่อพวกเขากล
