โกน จึงรีบบึ่งมาทันที เจ้ามิเป็นอะไรใช่ไหม!” เมิ่งฉีฮ่วนรีบเข้ามาสำรวจร่างกายนางด้วยความเป็นห่วง
“ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานตบเบา ๆ ที่อกของเมิ่งฉีฮ่วนเพื่อให้เขาคลายกังวล “เป็นพี่ใหญ่ตระกูลเหมาที่ดักซุ่มทำร้าย ยังดีที่พี่กวนสังเกตเห็นก่อน จึงช่วยชีวิตข้าไว้ได้ทัน” พูดจบนางก็แนะนำกวนชิ่งอวิ๋นให้เขารู้จัก “ท่านนี้คือคนที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง ท่านกวนแห่งหอจิ่วอวี๋ ผู้ที่เคยช่วยเหลือข้าไว้มากยามอยู่ที่อำเภอฮัวซีเจ้าค่ะ”
เมิ่งฉีฮ่วนเป็นบุรุษ แม้สายตาที่กวนชิ่งอวิ๋นมองหลี่เยว่หานจะดูเรียบเฉยและซ่อนนัยไว้ลึกซึ้งเพียงใด เขาก็สามารถมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาจึงพยักหน้าให้กวนชิ่งอวิ๋นอย่างขอบคุณ “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในอดีตหรือเรื่องในวันนี้ เปิ่นหวังขอยอมรับว่าติดค้างน้ำใจท่านกวนเข้าให้แล้ว!”
