พิ่งคลอดบุตรสาวออกมา คนตระกูลเหมาคิดจะเอาเด็กไปทิ้ง แต่สะใภ้ใหญ่ไม่ยอม เลยถูกคนตระกูลเหมาทุบตีจนกระอักเลือดและมิยอมพาไปรักษา เมื่อครึ่งเดือนก่อนนางก็สิ้นใจไปแล้ว คนตระกูลเหมาเอาเสื่อห่อศพไปโยนทิ้งส่ง ๆ แม้แต่เด็กทารกที่ยังมิทันครบเดือนก็มิรอดชีวิต!”
“ชื่อเสียงตระกูลเหมาในอำเภอเรามันเหม็นโฉ่ไปหมดแล้ว ใครจะกล้ายกลูกสาวให้แต่งเข้าบ้านนั้นอีกล่ะ มิเท่ากับส่งคนไปตายหรอกหรือ! นั่นแหละ พวกเขาเลยมาหาเรื่องที่นี่ นึกว่าถ้าได้แอบอ้างเป็นเชื้อพระวงศ์แล้ว จะช่วยให้เจ้าลูกชายคนโตตระกูลเหมาหาเมียใหม่ได้ง่ายขึ้นอย่างไรเล่า!”
เมื่อได้ฟังความจริง หลี่เยว่หานก็หันไปสบตากับเมิ่งฉีฮ่วน ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีเล่ห์นัย เมิ่งฉีฮ่วนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ส่วนหลี่เยว่หานค่อย ๆ แทรกตัวออกจากฝูงชน เดินเข้าไปหาเหมาเด๋อซิงที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ
“ท่านอาเหมา ท่านมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ ท่านอ๋องกับพระชายาก็มิได้ยินหรอกเจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานย่อตัวลงเอ่ยกับเหมาเด๋อซิง
“พ่อหนุ่มน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดี แต่เมื่อครู่ข้าเพิ่งจะก้าวเข้าประตูไป ก็ถูกท่านอ๋องสั่งคนรุมตีข้าจนสะบักสะบอมเยี่ยงนี้!” พูดพลางเหมาเด๋อซิงก็ถกแขนเสื้อสีดำหนาเตอะที่ยังดูไร้รอยแผลออกมาให้ดู
“เจ้าดูสิ แขนข้าถูกตีจนเป็นสภาพนี้! พวกเราก็แค่คิดว่า ถึงอย่างไรพระชายาก็เป็นลูกที่หวังเฟิ่งเลี้ยงมา ข้าก็นับเป็นพ่อครึ่งหนึ่ง การมาเยี่ยมเยียนลูกสาวมันผิด
