ตรงไหนกัน!”
หลี่เยว่หานพยักหน้าตาม “ฟังดูเหมือนจะมีเหตุผลนะเจ้าคะ แต่ท่านอาเหมา เหตุใดข้าถึงได้ยินท่านตะโกนปาว ๆ ว่าพระชายาเป็นคนอกตัญญูมิต้อนรับญาติพี่น้องล่ะ?”
“ถ้ามิใช่คำสั่งพระชายา มีหรือท่านอ๋องจะกล้าสั่งคนมาไล่พวกเราตระกูลเหมาออกมา!” ลูกชายคนโตตระกูลเหมาเอ่ยอย่างใส่อารมณ์ “ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านอ๋องน่ะหูเบา เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนฟังแต่คำสั่งพระชายาทั้งนั้น!”
หลี่เยว่หานทำสีหน้าตกใจ “เช่นนั้นท่านอ๋องมิเสียหน้าชายหมดหรือเจ้าคะ?”
“น้องชาย เจ้าพูดได้ถูกต้องที่สุด!” เหมาเด๋อซิงบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด ทำท่าทางน่าสงสารจับใจ “เฟิ่งเอ๋อร์ของข้าเดิมทีก็ใช้ชีวิตอยู่กับข้าอย่างปกติสุข แต่พระชายากลับบังคับให้ท่านอ๋องพานางไปจากตระกูลเหมา แถมยังบีบให้ข้าลงนามในหนังสือหย่าอีก เจ้าคิดดูสิว่ามันเรื่องอะไรกัน! สวรรค์… ชีวิตชาวบ้านมิใช่ชีวิตหรืออย่างไร ความทุกข์ของชาวบ้านมันช่างขมขื่นยิ่งนัก!”
หลี่เยว่หานกลั้นหัวเราะสุดกำลัง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจต่อ “พระชายาถึงกับบังคับให้พวกท่านลงนามหนังสือหย่าเลยหรือเจ้าคะ? ช่างเกินไปจริง ๆ! ทำเยี่ยงนี้มิเท่ากับทำลายคู่ครองหรอกหรือ! ท่านอาวางใจเถิด! พวกเรามาช่วยกันเขียนคำร้อง ให้ชาวบ้านอำเภอฮัวซีช่วยเป็นพยานให้ตระกูลเหมา แล้วส่งคำร้องนี้ไปถึงเมืองหลวง ฟ้องร้องพระชายาผู้อกตัญญูคนนั้นให้สิ้นชื่อไปเลย!”
เมิ่งฉีฮ่วนที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มชาวบ้านพลันหัวไวทันควั
