“เหมาเด๋อซิง มิสู้เจ้าเอาเงินห้าร้อยตำลึงนั่นมาคืนข้าเสีย แล้วพวกเราค่อยมาคุยเรื่องที่เจ้าทารุณกรรมแม่เลี้ยงพระชายากันใหม่ จากนั้นค่อยมาหารือกันว่า เจ้าเป็นพ่อครึ่งหนึ่งของพระชายา และเป็นพ่อตาครึ่งหนึ่งของข้าจริงหรือไม่ ดีหรือไม่เล่า?”
ยามนี้แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับแฝงเร้นด้วยกลิ่นอายสังหารอันรุนแรง จนเหมาเด๋อซิงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาจากขั้วหัวใจ ประกอบกับเมื่อช่วงเช้าเฮ่อเจิ้งเทียนถูกเหมาเด๋อซิงทำให้บันดาลโทสะจนเกินขีดสุด
ในยามนี้ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้ามาจึงเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต เหมาเด๋อซิงเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาสามัญ ต่อให้ปกติจะมีนิสัยมุทะลุดุดันเพียงใด ก็มิอาจต้านทานแรงกดดันจาก ‘เทพสังหาร’ ทั้งสองที่กำลังก้าวบีบคั้นเข้ามาได้แม้แต่น้อย เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็เหงื่อกาฬไหลชุ่มไปทั่วทั้งตัว
