บทที่ 576 เน่าเปื่อย
“เจ้าเด็กนี่ ทำตัวให้มันมีฐานะหน่อย!” สวีติ้งหลานยังคงเป็นคนใจแข็งปากร้ายเช่นเดิม เมื่อเห็นว่าสวีซิ่งอี้กำลังจะทำตัวซาบซึ้งจนเกินงาม เขาก็รีบยันกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงและถลึงตาใส่บุตรชายทันที “หากเจ้าขืนร้องไห้ออกมาล่ะก็ กลับไปถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่ ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้ทั่วเลยเชียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีซิ่งอี้ก็รีบสะกดกลั้นอารมณ์ตื้นตันกลับไปทันควัน เขาฮึดฮัดอยู่ในลำคอสองสามทีแล้วสะบัดหน้าหนีมิยอมพูดจาอีก
“ท่านแม่ทัพ รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถาม
“มิมี เพียงแต่รู้สึกล้าไปทั้งตัวเท่านั้น” สวีติ้งหลานส่ายหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วอาศัยแสงเทียนอันริบหรี่มองสำรวจไปรอบ ๆ พลางขมวดคิ้ว “ที่นี่มีค่ายกลรึ?”
ทว่าเขามิรอคำตอบ ก็เอ่ยต่อทันทีว่า “มิใช่สิ ค่ายกลถูกทำลายไปแล้ว ดูจากลักษณะค่ายกลนี้นับว่าซับซ้อนยิ่งนัก จุดยุทธศาสตร์หลักมิน่าจะเป็นสิ่งของธรรมดา มิเช่นนั้นคงมิอาจสะกดพลังของค่ายกลระดับนี้เอาไว้ได้”
พูดจบ สวีติ้งหลานก็หันไปทางเมิ่งฉีฮ่วน “เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
เมิ่งฉีฮ่วนเหลือบมองหลี่เยว่หานครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างคร่าว ๆ แล้วเอ่ยสรุปว่า “ยามนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการรีบหาทางออก พวกเราลงมาที่นี่นานจนมิรู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าใดแล้ว ด้านบนมีเพียงองครักษ์คนสนิทของเปิ่นหวังเฝ้าอยู่ ยามนี้ข่าวเรื่อง
