วิชาถลุงเกลือและวิชาถลุงน้ำมันแพร่กระจายไปทั่วแล้ว ข้าเกรงว่าจะเกิดเหตุแปรปรวนขึ้น”
“ท่านอ๋องกล่าวได้ถูกต้อง” สวีติ้งหลานพยักหน้าเห็นพ้อง “พวกเราแยกกันหาทางออกเถิด เจ้าเด็กบ้า มากับข้า!”
“ท่านแม่ทัพ หลุมฝังศพแห่งนี้ประหลาดนัก ข้าว่าพวกเราเคลื่อนที่ไปพร้อมกันจะดีกว่าเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานรีบทัดทาน
แม้จะมิทราบว่าหลุมฝังศพแห่งนี้กว้างใหญ่เพียงใด แต่กว่าพวกนางจะตามหากันจนพบมิใช่เรื่องง่าย จึงมิควรแยกจากกันอีก
สวีติ้งหลานเข้าใจในสิ่งที่หลี่เยว่หานกังวล เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วก็เห็นว่าการแยกกันเดินนั้นมีความเสี่ยงสูงเกินไป จึงมิได้ดึงดันอีก ทั้งสี่คนจึงเริ่มเคลื่อนไหวทันที
หลี่เยว่หานรู้สึกผิดอยู่ในใจเสมอมา หากมิใช่เพราะต้องมาช่วยนาง สวีซิ่งอี้คงมิกระโดดตามลงมา เมิ่งฉีฮ่วนเองก็คงมิต้องลงมาเสี่ยงอันตราย และสวีติ้งหลานก็คงมิต้องร้อนใจเรื่องบุตรชายจนต้องติดอยู่ที่นี่ด้วย ยามนี้นางจึงมิคิดปิดบังพลังอีกต่อไป นางพลิกข้อมือเพียงคราเดียว หว่านอู้เซิงขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นมา
หลี่เยว่หานใช้พลังจิตสัมผัสวิญญาณห่อหุ้มมันไว้ มิให้กลิ่นอายพลังทิพย์ของหว่านอู้เซิงรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย มันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศพร้อมเปล่งแสงเรืองรอง สว่างไสวยิ่งกว่าแสงเทียนเสียอีก
“นี่มัน…” สวีติ้งหลานชะงักไปตั้งท่าจะถาม ทว่าเมื่อเห็นบุตรชายและเมิ่งฉีฮ่วนมีท่าทีสงบนิ่งราวกับเห็นเป็นเรื่องปกติ เขาจึงมิได้เอ่ยถามสิ่งใ
