เข้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เหล่าผู้อาวุโสต่างพลีชีพในสนามรบ ตั้งแต่นั้นมาสำนักจางอันก็เลือนหายไปจากโลกภายนอก”
“ทว่าข้ามิคาดคิดเลยว่า หลายร้อยปีผ่านไป เหล่าศิษย์กลับมิอาจมีชีวิตรอด พวกเขาค่อย ๆ สิ้นใจและเข้าไปนอนอยู่ในโลงศพทีละคน…”
“ตลอดหลายร้อยปีมานี้ มีคนนอกที่หลงเข้ามาโดยมิได้ตั้งใจมากมายเช่นพวกเจ้า” ชายผมขาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักเสนอให้ใช้วิชาลับผนึกพวกเด็ก ๆ ไว้ในโลงศพ โลงศพที่พวกเจ้าเห็นนั้น แท้จริงแล้วก็คือเครื่องมือที่ใช้ในการผนึกนั่นเอง”
“แต่การคงอยู่ของค่ายกลและผนึกต้องใช้พลังวิญญาณ เดิมทีที่นี่พลังปราณสมบูรณ์พร้อม ทว่าหลังจากมหันตภัยครั้งใหญ่ พลังปราณทั่วโลกเหือดแห้ง พลังในที่แห่งนี้จึงเสื่อมสลายลง เด็ก ๆ ที่ถูกผนึกอยู่ข้างในเมื่อไร้พลังปราณหนุนนำ พวกเขาก็ยากที่จะฟื้นตื่นขึ้นมาได้อีก”
ถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานก็เอ่ยขัดขึ้นมาทันควัน “ดังนั้น คนธรรมดาที่หลงเข้ามาในสุสานแห่งนี้ จึงถูกพวกท่านนำตัวไปฆ่าทิ้งบนแท่นบูชา เพื่อใช้พลังชีวิตจากหยดเลือดคนมาค้ำจุนค่ายกลนี้ใช่หรือไม่?”
ชายผมขาวมิคาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะฉลาดเป็นกรดถึงเพียงนี้ เขาเงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนจะพยักหน้าอย่างจนใจ “ข้าเองก็ไร้หนทาง ข้าทำใจปล่อยให้เด็ก ๆ ตายไปต่อหน้าต่อตามิได้!”
“ทว่าคนเหล่านั้นที่หลงเข้ามาต่างก็ไร้ความผิด ท่านมิเคยคำนึงถึงเรื่องนี้เลยรึ?” เมิ่งฉีฮ่วนถาม
“ข้าเลี้ยงอสูรกายเงาและอส
