ป่านนี้เมิ่งฉีฮ่วนจะพลัดหลงไปอยู่อีกทางหนึ่งหรือไม่
โถงช่องระบายอากาศนี้กว้างใหญ่มาก จนหลี่เยว่หานแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของสวีซิ่งอี้แล้ว
ครู่ต่อมา สวีซิ่งอี้ก็เดินกลับมาพร้อมกับเทียนเล่มหนึ่งในมือ เขานั่งลงข้าง ๆ นางด้วยสีหน้าแช่มชื่น “ข้าตรวจดูแล้ว ที่นี่มีกลไกแค่จุดนั้นจุดเดียว พวกเราปลอดภัยแล้วละ”
“ท่านบอกว่าสามีข้าก็ตกลงมาด้วย เขาอาจจะหลงไปทางแยกอื่น เป็นไปได้ไหมว่าทางนั้นจะเป็นทางออกลับเหมือนกัน?” หลี่เยว่หานถาม
“ไม่มีทาง สุสานแห่งหนึ่งจะมีทางออกลับได้เพียงทางเดียวเท่านั้น” สวีซิ่งอี้ตอบอย่างมั่นใจ “แต่ฉีอ๋องวรยุทธสูงส่ง ต่อให้ไม่ได้ตกลงมาในทางออกลับ เขาก็ย่อมเอาตัวรอดได้แน่นอน”
หลี่เยว่หานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นว่า “พวกเราเข้าไปในสุสานกันเถอะ!”
สวีซิ่งอี้ถึงกับอึ้ง “หา??”
“ฟังนะ การจะนั่งรอคนมาช่วยที่นี่ดูจะไม่เข้าทีนัก เพราะทางแยกมีตั้งมากมาย คนข้างบนคงไม่รู้ว่าจะลงมาทางไหนถึงจะเจอเรา ท่านบอกว่าสามีข้าลงมาพร้อมกันแต่เขาไม่อยู่ที่นี่ แสดงว่าเขาคงหลงไปที่อื่น หากเราเข้าไปในสุสาน อาจจะมีโอกาสได้พบเขา แล้วค่อยช่วยกันหาทางออก วรยุทธท่านอาจจะไม่เก่งนักแต่สามีข้ามีวิชาตัวเบาล้ำเลิศ ถึงตอนนั้นเราค่อยย้อนกลับมาที่ทางออกนี้ก็ยังไม่สาย!”
หลี่เยว่หานพูดอย่างรวดเร็วแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ
สวีซิ่งอี้ตั้งท่าจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายก็ต้องถอนใจออกมา “ก่อนมาที่นี่ ฉีอ๋องเพิ่งจะล้อข
