าติหน้าเขาคงไปเกิดในตระกูลสามัญชน เป็นคุณชายใหญ่ของบ้านธรรมดา ๆ แต่งงานมีลูกอย่างมีความสุข และแก่ตายไปอย่างสงบ ไม่ต้องถูกลากมาพัวพันกับการชิงดีชิงเด่นที่สกปรกเช่นนี้อีก”
ตรัสพลางหางตาของฮองเฮาก็เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า
‘จงเจิ้งหู้’ คือโอรสองค์โตที่เกิดแต่ฮองเฮาตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ที่วังอ๋อง เขามีสติปัญญาเลิศล้ำน่าอัศจรรย์ใจ แต่น่าเสียดายที่เด็กคนนั้นต้องมาจบชีวิตลงก่อนวัยสิบขวบด้วยอุบัติเหตุ จงเจิ้งเสียนอายุน้อยกว่าจงเจิ้งหู้สองปี ตั้งแต่เด็กจงเจิ้งหู้จึงเป็นต้นแบบที่ดีที่สุดของน้องชายเสมอมา
นี่คือหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตัดสินใจแต่งตั้งจงเจิ้งเสียนเป็นรัชทายาทในเวลาต่อมา
“ไม่พูดถึงแล้ว ไม่พูดถึงแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว” ฮ่องเต้กอดฮองเฮาไว้แน่น หลังจากที่จงเจิ้งหู้ตายไป ฮองเฮาก็เคยปิดประตูขังตัวเองอยู่ในตำหนักซานเป่าไม่ยอมพบพระองค์นับครั้งไม่ถ้วน โดยมีเพียงพระธิดาตัวน้อยสองคนคอยอยู่เคียงข้าง ในใจของฮ่องเต้เอง จงเจิ้งหู้ก็คือบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดไม่ต่างจากฮองเฮาเลย
