บทที่ 555 ฎีกาถอดถอน
เมื่อได้ยินสิ่งที่สามีบอก หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นางไม่ยอมพูดอะไรเลยหรือเจ้าคะ?”
“ไม่พูดเลย” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางจูงมือหลี่เยว่หานเดินเข้าเรือนพัก “ท่านหมอบอกว่าลำคอนางมิได้บาดเจ็บ ดังนั้นคงเป็นเพราะนางจงใจมิยอมเปิดปากพูดเองมากกว่า”
หลี่เยว่หานยังคงไม่สิ้นสงสัย นางเสนอว่าอยากจะไปพบหวังเฟิ่งสักครั้ง ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับมิเห็นด้วย “นางก็แค่หญิงบ้าคนหนึ่ง หากนางเห็นเจ้าแล้วเกิดคุ้มคลั่งขึ้นมาจนทำร้ายเจ้าจะทำอย่างไร เมื่อกลางวันหากมิได้พวกเจ้าหน้าที่คอยกดตัวนางไว้ เจ้าคงถูกนางทำร้ายไปแล้ว”
เขาใช้เวลาเกลี้ยกล่อมอยู่นานก็ยังยืนกรานมิยอมให้หลี่เยว่หานไปพบหวังเฟิ่ง แม้จะถึงเวลาเข้านอนแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังมิยอมใจอ่อน
สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจึงยอมถอยให้กันคนละก้าว โดยตกลงว่าจะให้หวังเฟิ่งพักรักษาตัวไปก่อนสักระยะ เมื่อนางหายดีแล้วค่อยมอบเงินให้จำนวนหนึ่งและจัดคนไปส่งนางที่อำเภอหย่งอัน ถึงเวลานั้นหลี่เยว่หานค่อยไปพบนางพร้อมกับหลี่หรงหรงก็ได้
ความจริงแล้วหลี่เยว่หานมิได้อยากพบหวังเฟิ่งขนาดนั้น เพียงแต่คิดว่าอย่างไรนางก็เป็นมารดาของหลี่หรงหรง และยังมาบาดเจ็บด้วยน้ำมือของหลี่ต้าเฉิง ด้วยมนุษยธรรมนางจึงอยากลองถามดูว่าอีกฝ่ายมีสิ่งใดอยากจะสั่งเสียหรือไม่ แต่ในเมื่อตอนนี้นางยังมีภารกิจอีกมาก ประกอบกับหวังเฟิ่งร่างกายอ่อนแอและบาดเจ็บ การให้พักฟื้นสักระยะจึงเป็นเรื่องที่สมควร หล
