ี่เยว่หานจึงตกลงตามนั้น
คืนนั้นทุกอย่างผ่านไปอย่างสงบเงียบ นอกจากหวังเฟิ่งแล้ว ทุกคนต่างก็นอนหลับฝันดี
ในขณะนั้น หวังเฟิ่งพักอยู่ในเรือนหลังเล็กแห่งหนึ่ง มีแม่นมสองคนคอยดูแล และมีสาวใช้ที่เฉลียวฉลาดอีกหนึ่งคนคอยรับใช้ใกล้ชิด
อาจเป็นเพราะนางนอนหมดสติไปนานเกินไป พอตกดึกหวังเฟิ่งจึงนอนมิหลับ
ในหัวของนางเอาแต่ฉายภาพตอนที่หลี่ต้าเฉิงถือกระบี่จะฆ่านางวนเวียนไปมา เพียงแค่หลับตาลง นางก็จะเห็นใบหน้าอันเย็นชาไร้เยื่อใยของหลี่ต้าเฉิงที่จ้วงกระบี่เข้ามาที่คอของนาง
นางมิเข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่ตระกูลหลี่มีนางเป็นใหญ่มาโดยตลอด เหตุใดทุกคนถึงเปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้
ทั้งหลี่เยว่หาน หลี่หรงหรง รวมถึงหลี่ต้าเฉิง
เดิมทีนางคิดว่าการมาเมืองหลวงครั้งนี้จะเป็นหลักประกันความมั่นคงให้ชีวิต ทว่ามิกะทันว่าเกือบจะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
แต่ลูกเมียคนนี้ทำผิดที่ใดกัน? ผิดที่ขอหย่าตอนหลี่ต้าเฉิงป่วยหนักงั้นหรือ? แต่สุดท้ายหลี่ต้าเฉิงก็หายมิใช่หรือ มิเพียงหายดีแต่ยังได้เป็นถึงจิ้นกั๋วกง เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้เหตุใดต้องโกรธแค้นนางด้วย นางเองก็ไม่มีทางเลือกนี่นา! ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากมีชีวิตที่ดี นางทำผิดที่ตรงไหนกัน!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวังเฟิ่งก็ได้แต่ยิ้มขื่นและถอนหายใจ
ใช่แล้ว… ข้าทำผิดตรงไหนกัน…
ด้วยนิสัยของนังเด็กหลี่เยว่หาน ย่อมมิมีวันยอมให้นางอยู่ในเมืองหลวงต่อแน่ ดังนั้นสิ่งที่นางต้องวางแผนในตอน
