รรดาศักดิ์จิ้นกั๋วกง และข้ายินดีรับโทษขอรับ”
คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน
เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่เมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งจะใช้กำลังทั้งหมดปกป้องสองพ่อลูกไว้ได้ แต่ตอนนี้หลี่ต้าเฉิงกลับก้าวออกมาหาเรื่องใส่ตัวงั้นหรือ?
ขุนนางบางคนที่ช่วงนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่ต้าเฉิงต่างกระซิบบอกให้เขาใจเย็น แต่หลี่ต้าเฉิงกลับคุกเข่านิ่งมิสนใจสิ่งใด
ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เขามองดูหลี่ต้าเฉิงเงียบ ๆ โดยมิต้องมีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นมองดูหลี่ต้าเฉิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วตรัสว่า “จิ้นกั๋วกง เมื่อครู่ฉีหวังก็ได้บอกแล้ว หญิงบ้าผู้นั้นใส่ร้ายขุนนางสำคัญกลางเมือง เจ้าฆ่านางมิถือว่าผิด”
“ฝ่าบาท” หลี่ต้าเฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเรียบเฉย “อย่างไรเสียข้าก็มิใช่ขุนนางที่มีหน้าที่ตัดสินคดีความ ดังนั้นหญิงโฉดหวังเฟิ่งจะมีความผิดหรือไม่ มิควรให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจเอง แต่ควรส่งให้กรมอาญาตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนจึงค่อยลงโทษ การที่ข้าจัดการโดยพลการย่อมเป็นความผิดจริงขอรับ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น รูม่านตาของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็หดวูบพลางปรายตามองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างมีเลศนัย แม้แต่องค์ชายใหญ่จงเจิ้งเสียนที่เงียบมาตลอดก็อดมิได้ที่จะมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยความขัดใจ
ช่างเป็นละครฉากใหญ่ที่น่าชมยิ่งนัก!
