หมือนเป็นเรื่องปกติ
“มิใช่ขอรับหวังเฟย ครานี้คุณชายใหญ่มิได้เสียเปรียบก็จริง แต่คุณชายใหญ่ของจวนอู๋กั๋วกงถูกอัดจนต้องหามส่งโรงหมอ อาการสาหัสยิ่งนัก! ตอนนี้ฟูเหรินรองของจวนอู๋กั๋วกงกำลังร้องห่มร้องไห้บอกว่าจะฟ้องร้องคุณชายใหญ่ให้ถึงที่สุดขอรับ!” พ่อบ้านร้อนรนจนเดินวนไปมา
มู่หวังเฟยยังคงนิ่งสงบ “คุณชายใหญ่จวนอู๋กั๋วกง? มิใช่เป็นเพียงบุตรที่เกิดจากอนุหรอกหรือ ปกติอยู่ในจวนแม้แต่ถูกน้องสาวตบหน้ายังไม่กล้าหือ คนขี้ขลาดพรรค์นั้นน่ะหรือจะกล้ามาวางมวยกับซิ่งอี้กลางถนน?”
“นั่นล่ะขอรับ!” นิสัยของสวีซิ่งอี้นั้นถอดแบบมาจากมู่หวังเฟยไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งหยิ่งทะนงและไม่ยอมคน ตอนนี้คนหนึ่งถูกกักตัวอยู่ที่โรงหมอ ส่วนมู่หวังเฟยก็ขี้เกียจจะขยับตัว พ่อบ้านได้แต่ลอบถอนใจกับชีวิต
“บ่าวเองก็ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดคุณชายใหญ่ผู้ขี้ขลาดชื่อดังของจวนอู๋กั๋วกงถึงได้กล้าลงมือกับคุณชายใหญ่ของเรา เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ ๆ หวังเฟยต้องให้ความเป็นธรรมกับคุณชายใหญ่นะขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่หวังเฟยก็เลิกคิ้วขึ้น เห็นคล้อยตามว่าเรื่องนี้ดูไม่ชอบมาพากล นางจึงคว้ามือหลี่เยว่หานลุกขึ้นทันที
“ไปเถิด ข้าจะพาเจ้าไปดูเรื่องสนุกกัน!”
