บทที่ 550 สังหาร!
มือของหลี่เยว่หานที่กำลังซับหน้าผากให้หลี่หรงหรงชะงักกะทันหัน นางหรี่ตาลงมองน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอันตราย
“แล้วหากข้าไม่ยินยอมเล่า?” หลี่เยว่หานถามเสียงต่ำ
“เช่นนั้นท่านแม่… คงต้องตายอยู่ระหว่างทางแน่ ถึงตอนนั้นเรื่องราวคงจบลงไม่สวยงามนัก…” หลี่หรงหรงตอบกลับด้วยเสียงเบาหวิวเช่นกัน นางไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับพี่สาว
หลี่เยว่หานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเย็นเยียบเลื่อนจากตัวหลี่หรงหรงไปหยุดอยู่ที่หวังเฟิ่ง
“ฉีหวังเฟย! อย่าให้หญิงใจโฉดคนนี้อยู่ต่อเลยเจ้าค่ะ! นางจะกลับมาทำร้ายท่านอีก!”
“นั่นสิเพคะหวังเฟย หญิงชั่วผู้นี้จะรั้งอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นนางต้องหาทางก่อเรื่องชั่วช้าอีกแน่!”
“นี่แม่น้องสาวของหวังเฟย หวังเฟยอุตส่าห์ปกป้องเจ้าถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้จักบุญคุณ กลับเอาใจออกหากไปเข้าข้างแม่ใจยักษ์ของเจ้าเสียได้ ช่างไม่เห็นแก่ความปรารถนาดีของผู้อื่นเอาเสียเลย!”
“ข้าว่านะ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นหรอก ในเมื่อแม่สันดานอำมหิตเพียงนี้ นังน้องสาวหวังเฟยนี่ก็คงไม่ใช่ของดีเหมือนกัน!”
“แต่ข้าว่าน้องสาวหวังเฟยพูดก็มีเหตุผลนะ ถึงนางจะน่าเกรงชังแต่ก็น่าเวทนา ให้อยู่รักษาตัวให้ดีก่อนค่อยจากไปก็ยังไม่สาย!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ไปทั่ว จนท่านผู้ว่าการสิงต้องออกโรงควบคุมสถานการณ์อีกครั้ง
หลี่เยว่หานหันกลับมาจ้องหน้าหลี่หรงหรงพลางเอ่ยถามเรียบ ๆ “หากหวังเฟิ่
