บทที่ 548 ความจริงเปิดเผยในพริบตา!
“ไม่! นั่นมันของปลอม! ของปลอมทั้งนั้น! เป็นถึงหวังเฟย จะทำของพรรค์นี้ขึ้นมามันง่ายนิดเดียว อย่าไปเชื่อนะทุกคน อย่าให้ผู้หญิงจอมปลอมคนนี้หลอกเอาได้! หนังสือหย่านั่นเป็นของปลอม ของปลอม!” หวังเฟิ่งแผดเสียงร้องโวยวายราวกับคนเสียสติ
“ใช่ ข้าจะทำของปลอมขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะแอบหนีเข้าเมืองหลวงมาตอนไหน แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะมาอาละวาดที่นี่ ข้ามีตาทิพย์หยั่งรู้อนาคตหรืออย่างไร ถึงได้เตรียมหนังสือหย่าปลอมนี่ไว้ล่วงหน้าก่อนที่เจ้าจะมา?” หลี่เยว่หานปรายตามองหวังเฟิ่งที่หมอบอยู่บนพื้นราวกับสุนัขจนตรอกด้วยสายตาเย็นชา
นางถือแผ่นกระดาษบาง ๆ นั้นไว้ในมือ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาฝูงชนที่ถูกมือปราบกั้นไว้ด้านนอกอย่างสง่าผ่าเผย พลางชูหนังสือหย่าให้ดูทีละคน “พวกท่านดูให้ชัดเจน ร่องรอยน้ำหมึกบนนี้เป็นหมึกเก่าสลักแน่นมานานแล้ว เป็นสิ่งที่เขียนขึ้นตั้งแต่ก่อนที่ข้าจะล้มป่วยเสียอีก หากใครยังมีข้อสงสัยก็จงก้าวออกมาดูให้เต็มตา! อีกทั้งการหย่าร้างที่ศาลาว่าการล้วนมีการบันทึกไว้ในทะเบียนราษฎร์ ย่อมไม่อาจปั้นแต่งขึ้นมาเองได้!”
เดิมทีชาวบ้านต่างพากันเข้าข้างหวังเฟิ่งเพื่อรุมประณามฉีหวังเฟย แต่ยามนี้สถานการณ์กลับตาลปัตรอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
ยิ่งเห็นหลี่เยว่หานกล้าโชว์หนังสือหย่าให้ทุกคนดูอย่างเปิดเผย ยิ่งส่งเสริมให้นางดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้
