้านเกลียดที่สุดคือการถูกหลอกให้เป็นเครื่องมือ อีกทั้งหลี่เยว่หานยังมีชื่อเสียงที่ดีในหมู่ราษฎร ตระกูลหลิ่วเองตลอดครึ่งปีมานี้ก็ทำทานสร้างกุศลไว้ไม่น้อย ชาวบ้านจึงพากันโกรธแค้นและรุมประณามหวังเฟิ่งด้วยความรังเกียจ ไม่มีใครเชื่อคำลวงของนางอีกต่อไป!
“หวังเฟิ่ง ข้ารู้ว่าเจ้ามาอาละวาดที่นี่เพราะต้องการอะไร” หลี่เยว่หานย่อตัวลงมองหวังเฟิ่งด้วยรอยยิ้มหยัน “ก็แค่ต้องการหนีไปจากตระกูลเหมา แล้วอยากจะกลับมาเป็นจิ้นกั๋วกงฟูเหรินใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่เคยไร้แววราวกองขี้เถ้าของหวังเฟิ่งพลันฉายประกายความหวังขึ้นมา “ข้า… ข้าจะไม่โวยวายแล้ว ข้าจะไม่ทำแล้ว เจ้าช่วยข้าที! เจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม!”
“ข้าสามารถช่วยเจ้าให้หลุดพ้นจากตระกูลเหมาได้ และจะมอบเงินให้เจ้าก้อนหนึ่งด้วย แต่เจ้าห้ามปรากฏตัวในเมืองหลวงอีก” หลี่เยว่หานยืนขึ้นแล้วกล่าวต่อ “ไม่ว่าเจ้าจะไปตั้งรกรากที่อำเภอฮัวซี หรือจะกลับไปที่อำเภอหย่งหนิงแถบตะวันตกเฉียงเหนือก็ได้ทั้งนั้น”
หวังเฟิ่งคาดไม่ถึงว่าคำตอบของหลี่เยว่หานจะเป็นเช่นนี้ นางอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่ความริษยาและไม่ยินยอมจะปะทุขึ้นมา
ทำไมข้าถึงจะเป็นจิ้นกั๋วกงฟูเหรินไม่ได้! นั่นมันตำแหน่งของข้าแต่แรกไม่ใช่หรือ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังเฟิ่งก็กลับมาคุ้มคลั่งอีกครั้ง “หลี่เยว่หาน! เจ้าคิดจะบีบข้าให้ตายสินะ! ต่อให้เป็นผีข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
