ั้นหนึ่ง ก็จะได้ผลึกเกลือเช่นกัน เพียงแต่วิชาตากเกลือต้องใช้เวลานานกว่า หลังจากขุดนาขั้นบันไดและร่องน้ำเสร็จแล้ว ต้องรอประมาณสิบวันจึงจะเห็นผลชุดแรก แต่ข้อดีคือได้ปริมาณมหาศาลและสะอาดบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเกลือที่ได้จากเหมืองเกลือเสียอีก ทั้งยังไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายด้วย”
“ดี… ดียิ่ง!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นที่มักเก็บงำความรู้สึก ยามนี้กลับจ้องมองแผนผังพลางสรวลออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ข้าจะรีบส่งคนไปหาทำเลริมทะเลที่เหมาะสม และเริ่มใช้วิชาตากเกลือนี้ทันที!”
“เสด็จพี่… เรื่องการหาทำเลที่เหมาะสมนั้น ยังคงต้องให้เยว่หานเป็นผู้ลงมือตรวจสอบเองขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเตือน
เมื่อได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยถึงหลี่เยว่หานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฮ่องเต้ก็เม้มริมฝีปากอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ข้ารู้แล้ว! ข้าจะสั่งให้กรมราชบัณฑิตเขียนบันทึกเกียรติประวัติให้ฮั่นหรงฟูเหริน เพื่อประกาศคุณงามความดีของนางให้ทั่วแผ่นดินได้รับรู้ เช่นนี้พอใจเจ้าหรือยัง!”
“ข้าขอขอบใจเสด็จพี่แทนเยว่หานขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนประสานมือยิ้มร่าก่อนจะถามต่อ “แล้ววิชาสกัดน้ำมัน เสด็จพี่อยากฟังด้วยหรือไม่ขอรับ?”
ฮ่องเต้ที่เกือบจะสำลักความสุขจากเรื่องเกลือ รีบดึงสติกลับมาทันที “ฟัง! แน่นอนว่าต้องฟัง!”
“เสด็จพี่โปรดดู” เมิ่งฉีฮ่วนหยิบแผนผังอีกแผ่นออกมากาง “เยว่หานบอกว่า ดอกไม้ชนิดนี้เรียกว่าดอกโหยวไฉ่ เดิมทีเป็นเพียงผักที่ชาวบ้านปลูกทิ้งขว้างตามที่ร้าง แต่หลังจากดอกสี
