องข้าเคยนำน้ำมันเมล็ดผักจากเมืองเทียนซิงอู่เหอกลับมาให้ลอง ข้าให้ห้องเครื่องหลวงนำไปปรุงอาหาร รสชาติช่างหอมสดชื่นยิ่งกว่ามันหมูนัก อีกทั้งต้นทุนเมล็ดผักก็ถูกแสนถูก ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่คงอยู่ที่แรงงานและการบำรุงรักษาแท่นบีบอัด ในเมื่อฮั่นหรงฟูเหรินเป็นบุตรบุญธรรมตระกูลหลิ่ว การมอบหมายให้ตระกูลหลิ่วผลิตแท่นบีบอัดจึงเหมาะสมที่สุด!”
ฮ่องเต้ตรัสชมไม่ขาดปาก ทรงสั่งการให้คนนำแผนผังส่งไปยังกรมกองต่าง ๆ ทันที พร้อมทั้งประกาศว่าในวันพรุ่งนี้จะจัดงานเลี้ยงสโมสรในวัง เพื่อเลี้ยงต้อนรับฉีอ๋องและฉีหวังเฟยที่เดินทางกลับมาอย่างปลอดภัย
แม้ฮ่องเต้จะรู้ดีว่าสุดท้ายแล้วหลี่เยว่หานย่อมทำกำไรมหาศาลจากทั้งสองธุรกิจนี้ แต่เขาก็เข้าใจเช่นกันว่า การที่นางยอมมอบผลงานวิจัยที่สำคัญเช่นนี้ให้เมิ่งฉีฮ่วนนำมาถวายราชสำนัก แสดงว่าในใจของนางไม่ได้คิดเพียงเรื่องเงินทองเท่านั้น
‘นี่คือสตรีที่เห็นแก่ประโยชน์สุขของใต้หล้า’ แม้แต่ฮ่องเต้ผู้มักระแวงแคลงใจผู้อื่นอยู่เสมอ ก็ยังอดที่จะรู้สึกชื่นชมหลี่เยว่หานในใจไม่ได้
….
ณ ตำหนักซานเป่า
หลี่เยว่หานมองดูลูกทั้งสองคนที่เติบโตขึ้นกว่าในความทรงจำหลายเท่าด้วยความอิ่มเอมใจ ความกังวลที่แบกไว้ตลอดการเดินทางยามนี้ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น
“ตอนที่เจ้าหมดสติไปโดยไม่มีวี่แววนั้น ฉีอ๋องแทบจะกลายเป็นคนละคน ข้าเคยเจอเขาที่หน้าห้องทรงอักษร ปกติเขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็นที่สุด แต่ยามนั้นดวงตาของเขากล
