นหลี่เยว่หานมีท่าทางตื่นเต้นเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ได้แต่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งไว้
“มีอะไรหรือ หรือว่าท่านไม่อยากให้ทุกคนมีเกลือใช้กันถ้วนหน้า?” หลี่เยว่หานถามด้วยความไม่เข้าใจ “อีกอย่างเราไม่ต้องไปขุดหาตามเหมืองแร่ให้ลำบาก เพียงแค่ตากเกลือริมทะเลก็ได้แล้ว ราษฎรที่ท่าเรือใต้มีตั้งมากมาย หากสอนพวกเขาตากเกลือ ทั้งเมืองเทียนซิงอู่เหอก็จะไม่ขาดแคลนเกลืออีกต่อไป! แถมเกลือทะเลยังมีแร่ธาตุสูง ละเอียดกว่าเกลือที่ผลิตจากโรงงานเสียอีก เรื่องดีที่อำนวยประโยชน์ให้ราษฎรเช่นนี้ เหตุใดจึงทำไม่ได้เล่า?”
เมิ่งฉีฮ่วนมองเกลือในไหใบเล็กแล้วถอนหายใจ เขาประคองนางมานั่งใกล้ ๆ ก่อนเอ่ยว่า “เกลือเป็นสินค้าควบคุมที่มีมูลค่าสูง ราคาของมันจึงคงที่เสมอ หากเจ้าเผยแพร่วิชาตากเกลือออกไป ไม่เพียงแต่ในเมืองเทียนซิงอู่เหอเท่านั้น แม้แต่แคว้นตงฮั่นและแคว้นเหลี่ยหลานที่อยู่ข้างเคียงย่อมต้องตาโตด้วยความโลภ ถึงตอนนั้น พวกเขาอาจจะทำอันตรายต่อเมืองเทียนซิงอู่เหอเพื่อชิงเอาวิชานี้ไปก็ได้”
“นั่นก็ง่ายมาก รอจนเรากลับไปแคว้นตงฮั่น ข้าก็แค่ถวายวิชาสกัดเกลือนี้ให้แก่ราชสำนักเสียก็สิ้นเรื่อง” หลี่เยว่หานยิ้มละไม “นอกจากเรื่องเกลือแล้ว ข้ายังรู้วิธีสกัดน้ำมันจากเมล็ดผักด้วยนะ แม้จะไม่อร่อยเหาะเหมือนน้ำมันหมู แต่ปริมาณที่ได้น่ะมากกว่ากันเยอะเลย!”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนยังไม่ทันจะหายตกใจกับวิชาสกัดเกลือ หลี่เยว่หานก็หันไ
