ปจะทำเรื่องสกัดน้ำมันต่อเสียแล้ว เรื่องราวที่ประดังเข้ามาทำเอาเขาแทบจะรับมือไม่ทัน
“เยว่หาน ข้ารู้ว่าในหัวของเจ้ามีความรู้แปลกใหม่ที่ยุคสมัยของเราไม่มีมากมาย แต่นักปราชญ์เคยกล่าวไว้ว่า ความรู้เหล่านี้ช่วยเจ้าได้ ก็ย่อมทำร้ายเจ้าได้เช่นกัน” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ขนาดในวังหลวงยังต้องใช้น้ำมันที่สกัดจากสัตว์ เจ้ากลับบอกว่าเมล็ดผักก็ทำน้ำมันได้ เรื่องนี้ต่อให้ข้าจะเชื่อหรือไม่ คนอื่นย่อมไม่มีทางเชื่อแน่ เพราะมันดูเหลวไหลเกินไป!”
“ข้าจำได้ว่าแถวท่าเรือใต้มีทุ่งดอกน้ำมันกว้างขวางมากใช่ไหม?” หลี่เยว่หานวางไหเกลือลงแล้วถามเบา ๆ “หรือที่พวกท่านเรียกว่าดอกหวงฮวา”
ในความทรงจำของหลี่เยว่หาน ดอกหวงฮวากับดอกน้ำมันเป็นพืชคนละชนิดกัน แต่ในยุคนี้ยังไม่มีดอกหวงฮวาปรากฏขึ้น ดอกน้ำมันจึงถูกเรียกชื่อนั้นแทน พืชชนิดนี้ปลูกง่ายมาก เพียงหว่านเมล็ดลงไปก็แทบไม่ต้องดูแลอะไร พอถึงเดือนสามเดือนสี่มันก็จะออกดอกบานสะพรั่งเต็มทุ่ง
“นั่นเป็นของที่ชาวบ้านปลูกไว้กินเอง” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ
“รอจนดอกหวงฮวาร่วงโรย เมล็ดของมันจะสามารถนำมาสกัดเป็นน้ำมันเมล็ดผักได้มากมาย หากท่านเชื่อข้า ก็จงไปกว้านซื้อเมล็ดเหล่านั้นมา ข้ารับรองว่าไม่เกินสิบวันจะให้คำตอบที่ท่านต้องพึงพอใจแน่นอน!” หลี่เยว่หานเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ
เมื่อเห็นท่าทางมุ่งมั่นของนาง ต่อให้เมิ่งฉีฮ่วนจะไม่เชื่อว่าเมล็ดผักจะออกน้ำมันได้จริง แต่เขาก็พ
