ินเสียงเคลื่อนไหว บุรุษผู้นั้นก็หันกลับมา และนั่นคือใบหน้าที่หลี่เยว่หานคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
เขาคือหลี่ต้าเฉิง!
“หานหาน” เมื่อหลี่ต้าเฉิงเห็นหลี่เยว่หาน เขาก็ยิ้มจนดวงตาโค้งหยี “พ่อมาหาเจ้าแล้ว!”
สิ้นคำนั้น หลี่เยว่หานก็สะท้านไปทั้งร่าง นางมองหลี่ต้าเฉิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนจะหันไปมองเมิ่งฉีฮ่วน
ฝ่ายหลังพยักหน้าให้นางยืนยัน หลี่เยว่หานจึงปล่อยโฮออกมาในทันที
หลี่ต้าเฉิงที่ยามนี้เปลี่ยนชื่อเป็นหลี่เจี้ยนโบ รีบเข้าไปปลอบประโลมบุตรสาวสุดที่รัก
จากคำบอกเล่าของหลี่เจี้ยนโบ หลี่เยว่หานจึงได้รู้ว่า ภาพที่นางเห็นยามที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายในครั้งนั้น คือความตายของหลี่เจี้ยนโบจริงๆ นางรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก “ท่านพ่อ เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง ที่ทำให้ท่านต้องเสียใจ”
“พ่อเองก็ไม่คิดว่าแม่ของเจ้า… ไม่คิดว่าหวังเฟิ่งจะมีจิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนั้น ตอนนั้นนางบอกพ่อว่าหาคู่ครองที่ดีให้เจ้า ฝ่ายชายแม้จะอายุมากกว่าเจ้าครึ่งรอบ แต่ก็เป็นคนซื่อสัตย์ พ่อเองก็เคยเห็นหน้าค่าตา เขาเป็นชายหนุ่มที่นิสัยดีใช้ได้ พ่อถึงได้ยอมตกลงให้หวังเฟิ่งหลอกเจ้าว่าพ่อป่วยหนักเพื่อให้เจ้ากลับประเทศ”
เมื่อหลี่เจี้ยนโบเอ่ยถึงเรื่องนี้ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ “หลังจากเจ้าเกิดเรื่องพ่อถึงได้รู้ว่า ชายหนุ่มที่พ่อเห็นในตอนนั้นไม่ใช่ตัวจริงเลย พอหวังเฟิ่งเห็นว่าเงินมลายหายไปกับตาและกลัวว่าจะถูกตามล้างแค้น นา
