ะดับสูงอยู่กับแม่นางแซ่ถังนั่น นางเคยเป็นผู้ฝึกตน ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก พวกเราจะบุ่มบ่ามไม่ได้ ข้าสังเกตดูแล้ว ทุกวันพอนับถึงเวลาอาหารนางจะออกไปตามเจ้าเกาะมากินข้าว รอให้ถึงมื้อเย็นยามนางออกจากเรือนไป พวกเราค่อยลงมือ… จับตัวหุ่นเชิดไปก่อน!”
…..
ถังซีฟานที่นั่งย่อตัวอยู่ในไร่สมุนไพรรับฟังการสมคบคิดของอาวุโสทั้งสามด้วยแววตาเย็นเหยียบ
นางลูบกำไลที่ข้อมือ พลางเตรียมจะชักกระบี่ออกไปสังหารคนทั้งสามทิ้งเสีย ทว่าจู่ ๆ มือที่กำลังจะจับด้ามกระบี่กลับถูกใครบางคนกดไว้จากทางด้านหลัง
พริบตาเดียว ภาพเบื้องหน้าก็พร่าเลือน พอตั้งสติได้อีกที นางก็มาปรากฏตัวอยู่ใน เรือนพักลี้ภัย ภายใน แดนราชันไร้เทียมทาน เสียแล้ว!
และคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของนางก็คือ หลี่เยว่หาน
“เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม” หลี่เยว่หานถอนหายใจ “ตาเฒ่าพวกนั้นค้นพบเจ้าตั้งนานแล้ว ที่พวกเขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ก็เพื่อล่อให้เจ้าเป็นฝ่ายลงมือก่อนต่างหาก”
ถังซีฟานขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ “ท่านรู้ได้อย่างไร?”
“ข้าส่งน้ำพุหว่านอู้เซิงมาให้มากมายเพียงนั้น ย่อมต้องแวะมาดูผลเสียหน่อย พอไปถึงเรือนของเจ้าก็ได้พบกับจงเจิ้งอวี่ เขาบอกว่าเจ้าไปตามถังตงฝาน แม้เขาจะเป็นองค์ไท่จู่ แต่ข้าก็ไม่กล้าอยู่กับเขาตามลำพังนานนัก ข้าเดาว่าเจ้าน่าจะใช้ทางลัด จึงเสี่ยงดวงเดินเข้ามาดูในสวนดอกไม้เล็ก ๆ นี่”
“พอมาถึงหน้าสวน ข้าก็เห็นเจ้าซุ่มอยู่แต่ไกล กำลังจะตะโกนเรียกพอ
