่อนางเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ทว่ายามนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ในสายตาของพวกเขา พระชายาอาจจะเก่งกาจยิ่งกว่าท่านอ๋องเสียด้วยซ้ำ ความตระหนักนี้ทำให้ทุกคนมีความยำเกรงต่อหลี่เยว่หานในฐานะยอดฝีมือ ดังนั้นไม่ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะทำตัวผิดระเบียบเพียงใด พวกเขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ กลับมองว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนจัดการเรื่องของหลี่เยว่หานเสร็จและกลับมายังห้องประชุม เหล่านายทหารต่างพากันส่งยิ้มเอ็นดูมาให้ จนเขาอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจว่า “ยิ้มอะไรกัน มีเรื่องอันใดน่ายินดีนักหรือ?”
เมื่อน้ำเสียงเย็นชาหลุดออกมา ทุกคนก็รีบเก็บอาการยิ้มกริ่มทันที และวกกลับเข้าสู่หัวข้อหลักเพื่อหารือเกี่ยวกับมาตรการโจมตีเกาะถงเซิง
การหารือดำเนินไปอย่างเคร่งเครียดตลอดทั้งวัน จนกระทั่งฟ้ามืด เมิ่งฉีฮ่วนและคนอื่น ๆ จึงสรุปแผนการที่ชัดเจนได้
เมิ่งฉีฮ่วนแวะไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบขนมกินเล่นที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ กลับมาที่ห้อง เมื่อเห็นหลี่เยว่หานนั่งพิงเตียงอ่านหนังสืออยู่ เขาก็เดินย่องให้ฝีเท้าเบาลงโดยไม่รู้ตัว
“ท่านกลับมาแล้วหรือ” หลี่เยว่หานเห็นเขากลับมาก็วางหนังสือลงและมองเขาอย่างว่าง่าย ไร้ซึ่งท่าทางยโสระคนขี้เล่นเหมือนตอนที่ผิวปากใส่เขาที่หน้าห้องเมื่อตอนกลางวัน
เห็นนางเป็นเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็อดขำไม่ได้ “นี่เจ้ากลัวข้าจะมาคิดบัญชีด้วยหรืออย่างไร?” เขาเอ่ยพลางวางจานขนมลงบนโต๊ะเล็ก
“หามิได้ พวกเร
