บทที่ 513 รอคอยท่านอ๋องและพระชายาหวนคืนอย่างมีชัย!
สุดท้ายเมิ่งฉีฮ่วนก็จำต้องยอมตามความต้องการของหลี่เยว่หาน เขาพ่วงเรือเล็กลำหนึ่งออกมาจากเรือลำใหญ่โดยไม่ได้พาส่งใครตามมาด้วย สองสามีภรรยาจูงมือกันก้าวขึ้นสู่เรือลำน้อย เมิ่งฉีฮ่วนเริ่มบังคับเรือมุ่งหน้าเข้าสู่ม่านหมอกหนาทึบ
เรือลำนี้เป็นเพียงเรือเล็กจริง ๆ เป็นเพียงเรือพายเที่ยวชมทิวทัศน์ในสระน้ำลำคลองทั่วไป หากเกิดคลื่นลมแรงขึ้นมาแม้เพียงนิด ย่อมไม่มีกำลังพอจะต้านทานสิ่งใดได้เลย
ด้วยเหตุนี้ ก่อนจะลงน้ำ หลี่เยว่หานจึงจงใจหาแผ่นไม้กระดานที่ลอยน้ำได้มาทำเป็นเสื้อชูชีพแบบง่าย ๆ นางกับเมิ่งฉีฮ่วนสวมไว้คนละตัวและมัดติดกายอย่างแน่นหนา ก่อนจะเริ่มออกเดินทาง
“ลูกพี่ จะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือ” ก่อนออกเดินทาง กัปตันเรือเอ่ยถามเมิ่งฉีฮ่วนด้วยความวิตกกังวล
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า ยามนี้เขาไม่ได้วางท่าเป็นท่านเก้าผู้เย็นชาที่ผู้คนเกรงกลัว แต่กลับอดทนปลอบโยนกัปตันเรือรวมถึงเหล่านักรบบนเรือ
“หากค่ายกลสมุทรไม่ถูกทำลาย คนของเราย่อมเข้ามาไม่ได้ ต่อให้ยึดเกาะถงเซิงได้สำเร็จ การจะจากไปก็ยังเป็นเรื่องลำบาก ในเมื่อตัวข้าคุ้นเคยกับค่ายกลสมุทร และพระชายาเองก็มีความสามารถในการทำลายค่ายกล การทำลายมันเสียตั้งแต่ตอนนี้จึงถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรา”
“แต่หากค่ายกลถูกทำลายลง เกาะถงเซิงย่อมต้องไหวตัวทัน ถึงเวลานั้นท่านและพระชายา…” กัปตันเรือไม่ได้เกรงว่าคนบนเรือจ
