กซึ้งของเมิ่งฉีฮ่วน
เขาเป็นชายที่มีใบหน้าเย็นชายิ่งนัก ยามปกติที่ทำหน้าขรึมย่อมสร้างความกดดันให้ผู้คนมหาศาล มิเช่นนั้นเขาคงไม่อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นเพียงสองปีในฐานะนายพราน แต่กลับทำให้ชาวบ้านทั้งรักทั้งยำเกรงได้ถึงเพียงนี้
ทว่าในยามนี้ แววตาที่มักจะแฝงไปด้วยไอเย็นกลับทอประกายอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก เขามองนางอย่างแน่วแน่ “ในโลกที่เจ้าจากมา การแสดงออกถึงความรักในใจนั้นเขาทำกันอย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เยว่หานก็ชะงักไป ครู่หนึ่งยังตามอารมณ์ไม่ทัน “หา?”
“เยว่หาน ข้ารักเจ้า ทั้งชาตินี้และทุก ๆ ชาติไป จะไม่ขอแปรผันชั่วนิรันดร์”
ประโยคนี้ประหนึ่งระเบิดสีชมพูที่พุ่งเข้าชนกลางหัวใจของหลี่เยว่หานอย่างจัง
