ลับไม่กินแม้แต่คำเดียว ฝ่ายหลี่ต้าเฉิงกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยและพยายามคะยั้นคะยอให้นางกินอยู่เรื่อย ๆ
จะให้กินได้อย่างไร หลี่เยว่หานในตอนนี้เพียงแค่ต้องการชดเชยปมในใจเท่านั้น ดังนั้นไม่ว่าหลี่ต้าเฉิงจะพูดอย่างไร นางก็ไม่แตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว เอาแต่ลวกเนื้อลวกผักให้พ่ออย่างเต็มที่ มิหนำซ้ำยังเปิดเหล้าเอ้อร์กัวโถวให้พ่ออีกขวดด้วย
หลังจากซดเหล้าขาวไปได้สักสองตำลึง หลี่ต้าเฉิงกลับไม่มีอาการเมามายแม้แต่น้อย
หลี่เยว่หานถอนหายใจยาวในใจ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปช้า ๆ “พ่อจ๋า… เมื่อก่อนพ่อแพ้แอลกอฮอล์ไม่ใช่รึ?”
