ล้วนไม่นำพา
หลังจากหลี่เยว่หานหลุดพ้นจากภาพลวงตา นางย่อมสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าของเมิ่งฉีฮ่วน นางไม่เสียเวลาคิดแม้เพียงเสี้ยววินาที เพียงแค่ขยับความคิดก็นำน้ำพุหว่านอู้เซิงออกมา แล้วกรอกใส่ปากของเมิ่งฉีฮ่วนทันที
หลี่เยว่หานเพิ่งจะมารู้หลังจากออกจากแดนราชันไร้เทียมทานว่า ภาชนะที่ทำจากเงินแท้สามารถเก็บรักษาพลังจิตวิญญาณของหว่านอู้เซิงไว้ได้อย่างสมบูรณ์โดยไม่สูญสลาย นางจึงพกกระบวยเงินติดตัวไว้ตลอดเวลาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉิน
หลังจากดื่มหว่านอู้เซิงเข้าไปเพียงอึกเดียว สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนก็ดูดีขึ้นมาก และน้ำเสียงของเขาก็กลับมามั่นคงอีกครั้ง
ทว่าในสายตาของเขา หลังจากที่หว่านอู้เซิงตกถึงท้อง ทัศนียภาพเบื้องหน้ากลับยิ่งดูสมจริงมากขึ้นไปอีก
ภาพลวงตาของค่ายกลสมุทรก็เป็นเช่นนี้ ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งเท่าใด ภาพลวงตาก็ยิ่งสมจริงมากเท่านั้น คนธรรมดาที่ไม่มีพลังจิตของหลี่เยว่หานคอยช่วยเหลือจึงมักจะยากที่จะดิ้นรนให้หลุดพ้นไปได้ ในอดีตยามที่เมิ่งฉีฮ่วนแอบออกจากเกาะถงเซิงและฝ่าค่ายกลสมุทรเพียงลำพัง เขาเพียงแค่ต้องกัดฟันมุ่งหน้าฝ่าไปให้จบสิ้นเท่านั้น
ทว่าครั้งนี้ บนเรือมีผู้คนกว่าห้าพันชีวิต เมิ่งฉีฮ่วนไม่อยากให้คนเหล่านี้ต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ เขาจึงต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุด
หลังจากสั่งการกัปตันเรือให้ถือท้ายเรือต่อไปได้เพียงเค่อเดียว เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกราวกับว่าใต้ท้องเรือไปกระแทกเข้ากับสิ่
