อื่นเสียแล้ว
ถึงขั้นเป็น… ห้วงเวลาอื่น…
ใช่แล้ว ในภาพลวงตานั้น นางได้กลับไปยังโลกในยุคหลัง
ยามที่นางให้กำเนิดบุตร ในนาทีชีวิตนั้นนางได้เห็นภาพที่หวังเฟิ่งพลั้งมือฆ่าหลี่ต้าเฉิง และในยามนี้ ภาพเหตุการณ์นั้นกำลังฉายซ้ำต่อหน้าต่อตานางอีกครั้ง
แม้ว่าหลี่เยว่หานจะเคยตัดพ้อและโกรธเคืองหลี่ต้าเฉิงผู้เป็นพ่ออยู่มาก แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นญาติเพียงคนเดียวที่นางมี หลี่เยว่หานจึงไม่ได้มีความเกลียดชังต่อเขานัก อันที่จริงในช่วงแรกที่หวังเฟิ่งเพิ่งแต่งงานกับหลี่ต้าเฉิง หลี่ต้าเฉิงก็ยังคอยปกป้องหลี่เยว่หานอยู่เสมอ
ทว่าเขาก็ไม่อาจต้านทานนิสัยชอบระรานของหวังเฟิ่งได้
หลี่ต้าเฉิงปกป้องหนึ่งครั้ง หวังเฟิ่งก็อาละวาดไปทั้งวัน สุดท้ายหลี่เยว่หานในวัยเยาว์ก็ยังเป็นฝ่ายที่ต้องรับเคราะห์อยู่ดี เพราะหวังเฟิ่งนั้นเชี่ยวชาญการทำร้ายคนด้วยคำพูดและท่าทีที่เย็นชา ส่วนหลี่ต้าเฉิงเป็นเพียงบุรุษ จิตใจจึงไม่ละเอียดลออนัก ในช่วงแรกหลี่เยว่หานมักจะไปฟ้องหลี่ต้าเฉิง แต่พอฟ้องครั้งหนึ่ง หลี่ต้าเฉิงก็ปกป้องนางครั้งหนึ่ง แล้วหวังเฟิ่งก็จะร้องไห้อาละวาดไปทั้งวันไม่จบสิ้น
หลังจากนั้นหลี่เยว่หานจึงไม่ฟ้องอีก นางยอมปล่อยให้หวังเฟิ่งด่าทอกระทบกระเทียบไปตามใจ ส่วนตัวเองก็นั่งเสียใจอยู่เงียบ ๆ และเมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ ต่อเรื่องนี้ นางจึงรู้สึกว่าหลี่ต้าเฉิงช่างเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนเอาเสียเลย
นานวันเข้า ความสัม
