ลังจากนางฟื้น แต่ร่างกายก็ยังคงอ่อนแอ เมิ่งฉีฮ่วนจึงคอยเฝ้าติดตามนางไม่ห่างกาย โดยมีเฮ่อเจิ้งเทียนคอยตามหลังทั้งคู่อีกทีหนึ่ง
สุดท้ายจึงเหลือเพียงเจียงหมิงที่ถูกถังซีฟานลากตัวไปเดินเที่ยวในตลาด
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หัวใจที่เคยว้าวุ่นมาตลอดครึ่งปีของเมิ่งฉีฮ่วนก็สงบลงเสียที เมื่อมีเวลาว่างเขามักจะดึงหลี่เยว่หานมากอดไว้ในอ้อมแขน แม้แต่ตอนอ่านหนังสือก็ยังไม่ยอมปล่อย
“จะกลับเมืองหลวงไหม?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง
“…” เมิ่งฉีฮ่วนมองนางด้วยแววตาซับซ้อนและเงียบไปครู่หนึ่ง
“มีอะไรหรือเปล่า?” หลี่เยว่หานสงสัย
“ข้าถามหน่อย… นี่เจ้าเกือบลืมไปแล้วใช่ไหมว่ายังมีลูกอีกสองคนที่เมืองหลวง?” เมิ่งฉีฮ่วนอดถามไม่ได้
หลี่เยว่หานชะงักไปทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขิน
เพราะถูกกักขังอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานนานเกินไป นาง… เกือบลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าตนเองเคยคลอดลูกมาแล้ว…
เห็นท่าทางของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มนางเบา ๆ “ยามนี้ยังไม่รีบร้อนกลับเมืองหลวงหรอก”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็มองเขาอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าเตรียมจะแต่งชายารองหรือไง?” ทันทีที่ฟื้นนางก็ได้ยินมาว่าเมิ่งฉีฮ่วนเกือบจะแต่งองค์หญิงสิบสามมาเป็นชายารอง หากไม่ใช่เพราะร่างกายยังอ่อนแออยู่ล่ะก็ นางคงหยิบกระบี่ขึ้นมาประลองกับเขาให้รู้แล้วรู้รอดไปแล้ว
แม้จะรู้ดีว่าสู้เขาไม่ได้แน่ ๆ
