ก็เถอะ
“แต่งชายารองอะไรกัน ข้าตั้งใจจะผลักดันระบบสามีภรรยาเดียวต่างหาก!” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“หืม? ที่ไหนล่ะ? เมืองเทียนซิงอู่เหอหรือ?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วถาม
ช่วงเวลาที่ผ่านมานางได้รับฟังเรื่องราวในอดีตของเมิ่งฉีฮ่วนมามากมาย จึงรู้ว่าเมืองเทียนซิงอู่เหอนี้แท้จริงแล้วคือถิ่นของเขา เขาไม่เพียงแต่เป็น ‘ท่านเก้า’ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอำเภอหย่งอัน แต่ยังเป็นบรรพบุรุษผู้ทรงอิทธิพลของที่นี่ด้วย เรื่องนี้ทำให้หลี่เยว่หานสนใจมากจนคะยั้นคะยอให้เขาเล่าเรื่องเก่า ๆ ให้ฟังบ่อยครั้ง
ขณะเดียวกัน นางก็เริ่มรู้สึกรังเกียจเกาะถงเซิงที่อยู่ใกล้ ๆ เมืองเทียนซิงอู่เหอแห่งนี้มากขึ้นด้วย
“ใช่ ที่เมืองเทียนซิงอู่เหอนี่แหละ” เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มออกมาอย่างสง่างาม “ที่นี่จะปล่อยให้พวกพรรคต่าง ๆ ปกครองแบบไร้ระเบียบต่อไปไม่ได้ เพราะยังมีชาวบ้านอีกไม่น้อยที่ไม่ยอมย้ายออกไปจากที่นี่”
“ก็น่าแปลกนะ ในเมื่อที่นี่เป็นพื้นที่รกร้างไร้การดูแล ทำไมพวกเขาถึงยังดึงดันจะอยู่ที่นี่กันอีกล่ะ” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางเท้าคางกับขอบหน้าต่างมองออกไปข้างนอก
“ไม่แปลกหรอก เพราะที่นี่มีอิสระและไม่ต้องเสียภาษี เพียงแค่จ่ายค่าคุ้มครองเป็นรายเดือนก็มีที่ทำกินได้แล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพร้อมกับลูบศีรษะนางเบา ๆ “และเพราะที่นี่อยู่ใกล้เกาะถงเซิงที่สุด ข้าเลยตั้งใจจะจัดการทำลายที่นั่นทิ้งเสียที”
คำพูดนั้นทำให้หลี่เยว่หานอึ้งไป “แต่ฮ่องเต้หลิ
