็ม หลี่เยว่หานก็ต้องทนทุกข์ทรมานเพิ่มขึ้นอีก
ถึงแม้เมิ่งฉีฮ่วนจะพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้าง และเคยใช้ตัวยาจากน้ำพุวิญญาณมาปั้นเป็นลูกกลอนเพื่อรักษาหลิงซีที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาก่อน แต่ความรู้ของเขาก็ไม่ได้ลึกซึ้งนัก อีกทั้งแม่นางฝานเอ๋อร์ผู้นั้นก็ฝังเข็มในตำแหน่งที่ต่างกันไปทุกครั้ง เมิ่งฉีฮ่วนจึงไม่กล้าเสี่ยงที่จะเลียนแบบส่งเดช
หากทำแล้วได้ผลดีก็ถือเป็นเรื่องมงคล แต่หากพลาดพลั้งทำคุณบูชาโทษ คนที่ต้องมารับเคราะห์ก็คือเยว่หานของเขา
เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวคิ้วของเมิ่งฉีฮ่วนก็ขมวดมุ่นด้วยความกังวลอย่างหนัก
ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดจะช่วยแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตง แต่ยามนี้ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นทรงหวาดระแวงในตัวเขามากพออยู่แล้ว หากเขาบุ่มบ่ามเคลื่อนไหว เกรงว่าฮ่องเต้จะยิ่งทรงแคลงใจมากขึ้นไปอีก
ถึงตอนนั้นนอกจากจะช่วยเยว่หานไม่ได้แล้ว ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นอาจจะลอบส่งราชโองการลับมายังราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตง เพื่อสั่งให้หาโอกาสกำจัดพวกเขาทั้งหมดทิ้งเสียที่นี่
แน่นอนว่าโอกาสที่ราชสำนักเหลียวปี้เลี่ยตงจะให้ความร่วมมือนั้นมีน้อย เพราะต้องระวังไม่ให้แคว้นตงฮั่นใช้เป็นเหตุอ้างในการกรีธาทัพมาเหยียบแผ่นดิน แต่ก็ไม่อาจประมาทได้ว่าฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจะลงมือทำสิ่งใด
ดังนั้นแม้จะปวดใจที่เห็นหลี่เยว่หานต้องทนลำบาก เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังไม่กล้ารับปากช่วยเหลือแคว้นเหลียวปี้เลี่ยตงโดยง่าย
ความสงสารก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้หลี่เยว่หานยั
