บทที่ 488 หาเรื่องใส่ตัว
โชคดีที่บาเคอร์ไหวตัวทัน รีบเข้ามาลากตัวเสี่ยวถังเอ๋อร์ลงมาจากที่นั่งประธาน แล้วพานางไปขอโทษเมิ่งฉีฮ่วนด้วยตัวเอง เรื่องราวถึงได้จบลงโดยที่เสี่ยวถังเอ๋อร์ไม่ต้องขายหน้าต่อหน้าผู้คนไปมากกว่านี้
ทว่าเจียงหมิงกลับรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง
ต่างจากเมิ่งฉีฮ่วนที่ยามนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เจียงหมิงยังคงมีสติและไหวพริบครบถ้วน แม้ตลอดการเดินทางที่ผ่านมาเขาจะดูเหมือนเป็นเพียงตัวแถมที่คอยตามติดเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ตลอด แต่ยามนี้ถึงเวลาที่เขาต้องเริ่มใช้สมองเสียที
เมื่อม่านงานเลี้ยงปิดฉากลง บาเคอร์พาเสี่ยวถังเอ๋อร์เดินมาส่งเมิ่งฉีฮ่วนและเจียงหมิงจนถึงเรือนพักชั่วคราว สองพี่น้องไม่ได้รบกวนอะไรต่อ เมื่อส่งถึงที่แล้วก็ขอตัวกลับไป
ต้องยอมรับว่าหมอของเหลียวปี้เลี่ยตงนั้นไม่เหมือนกับหมอของแคว้นตงฮั่นจริง ๆ แม้ช่วงเวลานี้หลี่เยว่หานจะยังไม่ฟื้นคืนสติ แต่รอยช้ำจากการฝังเข็มบนข้อมือของนางกลับค่อย ๆ จางลงเรื่อย ๆ เรื่องนี้นับเป็นข่าวดีสำหรับเมิ่งฉีฮ่วน
เขายังคงทำเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา หลังจากกลับถึงเรือนพัก เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ไปอาบน้ำพักผ่อนในทันที แต่กลับนั่งเฝ้าอยู่ข้างกายหลี่เยว่หานเป็นเวลานาน
เจียงหมิงเห็นเมิ่งฉีฮ่วนเป็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เอ่ยขัดอะไร เขาเลี่ยงไปหาเฮ่อเจิ้งเทียนแทนเพื่อบอกเล่าสิ่งที่ตนสงสัย
“เจ้าจะบอกว่า องค์หญิงสิบสามคนนั้นกะจะมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนต่
