่งที่ไหลอยู่ในนั้นก็คือหว่านอู้เซิงใช่หรือไม่?
อีกประการหนึ่ง ตามหลักการแล้ว น้ำพุเกิดจากน้ำในชั้นบรรยากาศที่ซึมลงใต้ดิน ไหลไปตามแนวเอียงของชั้นหินจนกระทั่งเจอมวลหินขวางกั้น แรงดันน้ำจึงเอ่อล้นขึ้นมาเหนือผิวดินจนกลายเป็นน้ำพุ
ทว่าหลี่เยว่หานอยู่ในมิตินี้มานาน สภาพอากาศกลับแจ่มใสอยู่เสมอ ไม่เคยมีฝนตกเลยสักครั้ง ดังนั้นปากน้ำพุหว่านอู้เซิงเหล่านี้น่าจะเกิดจากแรงดันของน้ำใต้ดินที่ปะทุออกมาเอง
เมื่อมีทฤษฎีรองรับแล้ว ก็ถึงเวลาต้องลงมือปฏิบัติ
หลี่เยว่หานใช้พลังผู้ครอบครองปรับเปลี่ยนสภาพภูมิประเทศใต้ดิน และอาศัยหลักการของกาลักน้ำ *[1] เข้าช่วย ในไม่ช้า ปากน้ำพุที่เคยถูกกดทับด้วยแรงดันมหาศาลจนตีบตันก็เริ่มมีน้ำผุดพรายขึ้นมาทีละน้อย
ภาพที่เห็นทำให้ถังซีฝานถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง
“เจ้า… เจ้ามีพลังจิตอย่างนั้นรึ?” ถังซีฝานถามด้วยความฉงน
“ไม่มี” หลี่เยว่หานส่ายหน้าตอบตามตรง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “แต่ข้ามีความรู้”
ถังซีฝานงงงวยไปหมด สมองอย่างเขาไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าหลี่เยว่หานใช้ความรู้จากโลกอนาคตมาประยุกต์เข้ากับภาคปฏิบัติ เพื่อทลายม่านพลังของปากน้ำพุได้โดยตรง แต่เขาก็รู้ดีว่าเรื่องที่หลี่เยว่หานทำให้ปากน้ำพุกลับมามีชีวิตอีกครั้งนั้น จะให้บรรพชนเหยี่ยวดำล่วงรู้ไม่ได้เด็ดขาด
“แย่แล้ว! ตาแก่เหยี่ยวดำคอยใช้พลังจิตเฝ้าดูพวกเราอยู่ตลอด เรื่องที่ปากน้ำพุฟื้นคืนมาเขาต้องรู้แล้วแน่ ๆ!” ถังซีฝานพูดพลา
