วังเพื่อหาความปลอดภัยให้ตัวเอง ก่อนจะเริ่มเอ่ยช้า ๆ “ข้า… ข้าก็ฟังมาจากตาแก่เหยี่ยวดำนั่นอีกที ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ตกลงกันก่อนนะ ไม่ว่าเรื่องจะจริงหรือเท็จ เจ้าห้ามหักหลังข้า และห้ามตัดขาม้าของข้าด้วย!”
หลี่เยว่หานพยักหน้ารับคำด้วยรอยยิ้ม
“ปากน้ำพุหว่านอู้เซิงเกือบทั้งหมดในแดนราชันไร้เทียมทานได้แห้งเหือดไปนานแล้ว” ถังซีฝานพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง “แต่ก่อนหน้านี้เคยมีการฟื้นฟูขึ้นมาครั้งหนึ่ง ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้เรื่องนี้ดี”
“อืม ข้ารู้ เล่าเข้าประเด็นได้เลย” หลี่เยว่หานยังคงยิ้มจนถังซีฝานรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ
‘วันนี้หลี่เยว่หานช่างน่ากลัวเหลือเกิน!’
ถังซีฝานแอบก่นด่าในใจพลางรีบสรุปใจความสำคัญ “นั่นแหละ ยามนี้แดนราชันไร้เทียมทานอยู่ในช่วงอ่อนแอเพราะกายเนื้อของเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นหากเจ้าสามารถหาวิธีทำให้ปากน้ำพุทุกแห่งกลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง แดนราชันไร้เทียมทานก็จะกลับคืนสู่ความรุ่งเรืองถึงขีดสุด เมื่อนั้นเจ้าก็จะสามารถเชื่อมต่อกับกายเนื้อได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนเรื่องที่ว่าเชื่อมต่อได้แล้วจะออกไปได้หรือไม่นั้น… เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้นบอกข้าหน่อยสิว่า แผนการเดิมที่เจ้าตกลงกับบรรพชนเหยี่ยวดำไว้คืออะไร?” หลี่เยว่หานพยายามลดโทนเสียงให้ดูอ่อนโยนลง
แต่ถังซีฝานที่ยังตกอยู่ในภวังค์ความหวาดกลัวเรื่องโดนตัดขาม้า ยิ่งหลี่เยว่หานพูดเพราะเท่าไหร่
