บทที่ 472 ไม่ใช่คนเป็น
กลางวันบนทุ่งน้ำแข็งนั้นแสนสั้น ทว่าโชคดีที่สองวันมานี้อากาศแจ่มใส พวกเขาจึงเร่งเดินทางกันได้รวดเร็วยิ่งนัก
เพียงพริบตาเดียว วันเวลาก็ล่วงเลยจนใกล้ค่ำ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เมื่อเฮ่อเจิ้งเทียนหยุดรถม้า เขามีท่าทีลังเลเล็กน้อยพลางลอบมององครักษ์ลับที่จ้องเขามาตลอดทาง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเงยหน้ามองหงอวี้และหงซิ่วที่กำลังก้าวลงจากรถม้า เฮ่อเจิ้งเทียนจึงรีบเคาะที่ไม้คานรถม้าเป็นจังหวะสองสามครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดลงไป
ทว่าการกระทำนี้กลับไม่อาจรอดพ้นสายตาอันแปลกประหลาดขององครักษ์ลับผู้นั้นได้
เฮ่อเจิ้งเทียนเป็นคนหัวไว เขาแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางดึงผ้าปิดตาออก ขยี้ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำ สะบัดศีรษะไล่ความล้า แล้วเอ่ยกับองครักษ์ผู้นั้นว่า “ข้าจะไปจัดเตรียมที่พักให้ท่านอ๋องกับพระชายาก่อน เจ้าคอยคุมเชิงอยู่ที่นี่!”
เมื่อองครักษ์ลับได้ฟัง ดวงตาที่ขาวโพลนตัดกับตาดำสนิทคู่นั้นก็หาได้มีความเปลี่ยนแปลงอันใด เพียงแค่ค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับช้า ๆ เท่านั้น
“แม่นางหงอวี้ แม่นางหงซิ่ว พวกเรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะ ไปขอชาร้อนจากชาวบ้านดื่มสักหน่อย ดูเหมือนอาการป่วยของแม่นางหงอวี้จะหนักเอาการอยู่ ประเดี๋ยวข้าจะลองปรึกษาท่านอ๋องดู ว่าพวกเราควรหยุดพักผ่อนที่นี่สักสองสามวันดีหรือไม่”
เฮ่อเจิ้งเทียนพยายามทำทีเป็นเข้าไปตีสนิทพลางขยับเข้าไปใกล้สองพี่น้อ
