่อยู่อีก
ครั้งสุดท้ายที่หลี่เจี้ยนโบแอบตามไปดูการนัดพบ เขาได้เห็นกับตาว่าหลี่เยว่หานกำลังอดทนรวบรวมสมาธินั่งคุยอยู่กับชายหัวล้านที่สว่างวาบปานหลอดไฟคนหนึ่ง เมื่อชายคนนั้นแสยะยิ้มออกมา ฟันหน้าที่หักไปครึ่งซี่นั้นดูราวกับกำลังเยาะเย้ยเขาที่เป็นพ่อคน
อายุ 35 ปีที่ไหนกัน! เจ้าหัวหลอดไฟเฮงซวยนั่นดูอย่างไรก็อย่างน้อย 50 ปีเข้าไปแล้ว!
หลี่เจี้ยนโบแทบอยากจะพุ่งออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วเอาขวานจามมือไม้ที่ไม่อยู่นิ่งของเจ้าหัวหลอดไฟนั่นทิ้งเสีย แต่หลี่เยว่หานกลับยังคงวางตัวนิ่งสงบจนจบการดูตัว ก่อนจะจากกันเธอยังยื่นมือไปเช็กแฮนด์ตามมารยาทอีกด้วย
แน่นอนว่าเจ้าหัวหลอดไฟนั่นก็ยังหาโอกาสแต๊ะอั๋ง ลูบไล้มือของลูกสาวเขาจนได้
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่เจี้ยนโบจึงสั่งห้ามมิให้หวังเฟิ่งจัดการนัดดูตัวให้หลี่เยว่หานอีก ในเมื่อลูกสาวกำลังจะไปเป็นอาสาสมัครที่ต่างประเทศในเร็ว ๆ นี้ เขาจึงคิดว่าควรปล่อยให้เธออยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่ออย่างเขาจะดีกว่า
หวังเฟิ่งสงบปากสงบคำไปได้ไม่กี่วัน ก็เริ่มหาเรื่องจับผิดหลี่เยว่หานอีกครั้ง
ลูกสาวของเขาเป็นคนอย่างไรเขาย่อมรู้ดี ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยามที่หวังเฟิ่งหาเรื่องไร้เหตุผล หากสิ่งใดที่เธอพอจะทนได้ เธอก็จะอดทนมาโดยตลอด
แต่ในวันนั้น อาจเป็นเพราะอารมณ์ไม่ดีหรือร่างกายไม่สบาย หลี่ต้าเฉิงในตอนนั้นก็มิอาจทราบสาเหตุที่แน่ชัดได้
ขณะที่หวังเฟิ่งกำลังพูดจาถดถางอยู่ในห้องรับแขก หลี่เยว่