หานก็นั่งพิมพ์งานบางอย่างลงในโน้ตบุ๊กอยู่ หวังเฟิ่งเริ่มพูดจาประชดประชันถึงเรื่องที่มีคนถูกหลอกจนหมดเนื้อหมดตัวจากการเดตออนไลน์
เมื่อพูดจาล่วงเกินหนักเข้าและพยายามจะคาดคั้นถามว่าเธอกำลังคุยกับใครอยู่ แอบเดตออนไลน์ใช่หรือไม่ หลี่เยว่หานที่สะกดกลั้นอารมณ์มานานก็ทนต่อไปไม่ไหว เธอพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงอย่างแรง
ในขณะที่หลี่เจี้ยนโบคิดว่าเธอจะเปิดศึกทะเลาะกับหวังเฟิ่งขนานใหญ่ หลี่เยว่หานกลับจ้องมองเขาทั้งคู่แล้วแสยะยิ้มเย็นชา สายตาของเธอตรึงอยู่ที่ใบหน้าของหวังเฟิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาทีละคำอย่างช้าๆ ว่า
“ท่านน้า เจ้าแสดงเก่งถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าถึงหาเงินได้น้อยนัก หลายปีมานี้ลำบากท่านแล้วที่ออสการ์ไม่มอบรางวัลตุ๊กตาทองให้สักตัว ช่างเป็นพวกตาไม่มีแววจริง ๆ หากท่านตั้งใจหาเงินให้ได้สักครึ่งหนึ่งของความทุ่มเทยามแสดงละครต่อหน้าข้า ท่านก็คงไม่ผลาญเงินบำนาญของพ่อข้าจนหมดสิ้นเช่นนี้หรอก”
ในความทรงจำของหลี่เจี้ยนโบ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยินจากปากหลี่เยว่หาน ลูกสาวที่พูดใส่หน้าเขาตรง ๆ ก่อนจากกัน
หลังจากนั้นไม่กี่วัน หลี่เยว่หานก็ทำตัวราวกับเป็นคนไร้ตัวตนในบ้าน เธอหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอหวังเฟิ่งทุกวิถีทาง หากเลี่ยงไม่ได้เธอก็จะขังตัวอยู่ในห้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ทนอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งถึงวันที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ และเมื่อเธอจากไปแล้ว เธอก็ไม่เคยกลับมาบ้านอีกเลย
“ท่านอาจารย์หลี่? ท่านอาจารย์
