รู้อยากเห็นในเรื่องชาวบ้านยังคงอยู่ เมื่อรู้ว่าจี้ซินเยว่มาหยุดอยู่ที่หน้าจวนกั๋วกง หลายคนก็เริ่มชะโงกหน้าออกมามุงดูความวุ่นวาย
“เหตุที่ทุกคนไม่มีข้าวกิน! เหตุที่เมืองหลวงหาซื้อเสบียงไม่ได้! ทั้งหมดเป็นเพราะฮั่นหรงฟูเหรินที่หลบซ่อนตัวอยู่ในจวนกั๋วกงผู้นี้!” จี้ซินเยว่ตะโกนลั่น “นางเป็นคนกว้านซื้อเสบียงจนหมดเมืองหลวงตั้งแต่เนิ่น ๆ! นางกักตุนเสบียงจนทำให้พวกเราไม่มีข้าวกิน!”
“ใครจะไปเชื่อคำพูดของท่านกัน! ฮั่นหรงฟูเหรินเป็นเพียงผู้หญิงที่เพิ่งคลอดบุตร จะไปมีกำลังที่ไหนมากว้านซื้อเสบียง!” ใครบางคนในกลุ่มฝูงชนโต้กลับทันควัน “อีกอย่าง เสบียงทั้งเมืองหลวงมันน้อยเสียเมื่อไหร่ คิดจะกว้านซื้อจนหมดก็ซื้อได้งั้นหรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้ซินเยว่ก็ไม่ได้ร้อนรน เธอรีบกล่าวต่อทันที “หากไม่ใช่เพราะฮั่นหรงฟูเหรินกว้านซื้อจนหมด ข้าจะถ่อมาหาเรื่องให้ตัวเองอัปยศถึงหน้าจวนกั๋วกงทำไม! แม้ข้ากับฮั่นหรงฟูเหรินจะมีเรื่องบาดหมางกัน แต่ตอนนี้ข้าคือเจ้านายหญิงของจวนฉีอ๋อง
ส่วนนางกลับไม่มีแม้แต่จวนของตนเองให้ซุกหัวนอน ข้าจะลำบากมาหานางทำไม! ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ในท้องพระโรง ท่านเสนาบดีหานขอให้ท่านอ๋องของข้ามาพบฮั่นหรงฟูเหริน เพื่อขอให้นางยอมเอาเสบียงออกมาขาย!”
“ท่านอ๋องของข้าเป็นบุรุษชาตินักรบ ย่อมไม่มีวันลดตัวลงมาอ้อนวอนผู้หญิงคนหนึ่งแน่ ดังนั้นข้าจึงขัดขวางท่านอ๋องไว้แล้วเป็นฝ่ายมาเอง หากฮั่นหรงฟูเหรินยังม
