กข่าวนี้เข้าถึงหูตระกูลเฉิน พวกเขาคงอดคิดไม่ได้ว่าฝ่าบาทจงใจให้ตระกูลเฉินแบกรับข้อหาขายชาติเพื่อแลกกับความปลอดภัยชั่วชีวิตขององค์ชายรอง ถึงตอนนั้น ฝ่าบาทอาจต้องถูกจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ว่าเป็นทรราชที่ไร้คุณธรรม”
“เจ้า…” ฮ่องเต้โกรธจนมือสั่น ชี้หน้าเมิ่งฉีฮ่วนอยู่นานแต่พูดอะไรไม่ออก
ตั้งแต่เจ้าคนผู้นี้ยอมรับบรรพบุรุษกลับเข้าสู่ราชวงศ์ ดูเหมือนความใจกล้าบ้าบิ่นจะเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน! การกล้ากล่าวหาว่าเขาหูเบากลางท้องพระโรงเช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรก และทุกครั้งก็มักจะเกี่ยวข้องกับจงเจิ้งเซวียนเสมอ!
ทีแรกฮ่องเต้คิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนพยายามรักษาผลประโยชน์ให้จงเจิ้งอวี่ แต่ต่อมาจึงได้รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่สนด้วยซ้ำว่าจงเจิ้งอวี่จะได้ผลประโยชน์มากแค่ไหน สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือความตายของจงเจิ้งเซวียน!
“เหตุใดเจ้าต้องอยากให้เซวียนเอ๋อร์ตายถึงนี้!” ในที่สุดฮ่องเต้ก็โพล่งคำถามที่ค้างคาใจมานานออกมาต่อหน้าทุกคน
เมิ่งฉีฮ่วนยังคงท่าทีสุขุม “ข้าไม่ได้อยากให้ใครตาย เพียงแต่หวังว่าฝ่าบาทจะทรงจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นธรรม อย่าปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องรับเคราะห์กรรมแทนผู้กระทำผิดขอรับ” พูดจบเขาก็ทำทีเป็นน้อยเนื้อต่ำใจ ก้มตัวคำนับอย่างขอไปที ก่อนจะถอยกลับเข้าแถวขุนนาง
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าจนแทบระเบิด จึงเบนสายตาไปทางจงเจิ้งเสียน
นับตั้งแต่ทูตแคว้นเหลี่ยหลานปรากฏตัว จงเจิ้งเสียนก็นิ่งเงียบไม่ปริปา
