บทที่ 437 ผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะ
แม้จะรู้ดีว่าการกระทำของหวังเฟิ่งในวันนี้มีเจตนาเพียงเพื่อโอ้อวด แต่เมื่อหลี่ต้าเฉิงกลับมาถึงบ้านที่ผุพัง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกอ้างว้างเศร้าสลดขึ้นมา
ด้วยสภาพบ้านที่เหลือเพียงผนังสีด้านเช่นนี้ การที่ผู้หญิงสักคนจะหนีหายไปก็นับว่าเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ไม่ยาก
นับตั้งแต่หลี่เยว่หานและหลี่หรงหรงไหว้วานคนให้ส่งตั๋วเงินจากเมืองหลวงมาให้ หลี่ต้าเฉิงก็ได้ขอร้องชายหนุ่มที่นำเงินมาส่งว่าอย่าได้บอกเรื่องที่หวังเฟิ่งแต่งงานใหม่ให้พี่น้องทั้งสองรู้ ส่วนตัวเขาก็วางแผนไว้ว่ารอให้ร่างกายหายดีและผ่านพ้นเทศกาลตรุษจีนนี้ไปก่อน เขาจะมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงเพื่อหาเลี้ยงชีพ
ลูกสาวของเจ้าของร่างเดิมคนนี้มีชื่อว่าหลี่เยว่หานเหมือนกับลูกสาวของเขา เขาจึงอยากจะเห็นหน้าค่าตาของนางสักครั้ง
ในช่วงหลายวันที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงหมอ หลี่ต้าเฉิงสืบข่าวคราวเกี่ยวกับเมืองหลวงมาไม่น้อย จึงได้รู้ว่าหลี่เยว่หานผู้นี้เฉลียวฉลาดและมีความสามารถโดดเด่น ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ไม่รู้ด้วยเหตุใดนางถึงได้หย่าขาดกับฉีอ๋อง และฉีอ๋องผู้นั้นก็คือชายหนุ่มที่เคยมาทวงหนี้ถึงบ้านในหมู่บ้านเฮยถู่
ได้ยินว่าเขาชื่อเมิ่งฉีฮ่วน แต่แท้จริงแล้วคือโอรสองค์เล็กของอดีตฮ่องเต้ที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน หลังจากถูกบรรจุกลับเข้าสู่ราชวงศ์จึงได้รับพระราชทานนามคืนตามฐานันดรศักดิ์ว่าจงเจิ้งมู่ชวน
ห
