ลี่ต้าเฉิงไม่รู้ว่าหลี่เยว่หานกับจงเจิ้งมู่ชวนใช้ชีวิตร่วมกันอย่างไร แต่เขารู้ดีว่าบุรุษในยุคสมัยนี้ขอเพียงมีเงินทองอยู่บ้างก็มักจะสรรหาผู้หญิงมาไว้ข้างกาย จงเจิ้งมู่ชวนผู้นี้ก็คงไม่ใช่ข้อยกเว้น
แต่ยังนับว่าโชคดีที่หลี่เยว่หานคนนี้มีที่พึ่งพิง อีกทั้งตอนที่นางมาถึงเมืองหลวงใหม่ ๆ ก็มีบุญคุณต่อราชวงศ์ จนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ฮั่นหรงฟูเหรินอีผิ่นเก้าหมิ่ง และยังได้รับนามพระราชทานอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ต่อให้ไม่มีผู้ชาย นางก็ย่อมใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย
ทว่าหลี่ต้าเฉิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารและปวดใจแทน เด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่มีพ่อแม่คอยอยู่เคียงข้าง เมื่อต้องพบเจอเรื่องเช่นนี้ ต่อให้จวนกั๋วกงจะรักและคุ้มครองนางมากเพียงใด นางก็คงหนีไม่พ้นความโศกเศร้าเสียใจ
แม้หลี่ต้าเฉิงจะตัดสินใจว่าหลังจบเทศกาลตรุษจีนจะเดินทางไปเมืองหลวง แต่เขาก็ไม่คิดจะให้ลูกสาวทั้งสองรู้ เขาไตร่ตรองไว้แล้วว่า แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงมาโผล่ในสถานที่แห่งนี้ และไม่รู้ว่าทำไมชื่อของเจ้าของร่างเดิมถึงเหมือนกับเขา รวมถึงชื่อภรรยาและลูกสาวก็ยังเหมือนกันหมด
แต่เขาเชื่อว่าทุกอย่างย่อมมีลิขิตไว้แล้ว บางทีสวรรค์อาจจะส่งเขามาที่นี่เพื่อให้โอกาสเขาได้ไถ่บาปต่อลูกสาวของตนเองก็ได้…
หลี่ต้าเฉิงคิดฟุ้งซ่านไปพลาง วางแผนซ่อมแซมบ้านที่ผุพังไปพลาง อย่างน้อยก็ต้องยื้อชีวิตให้ผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปให้ได้ก่อน
เมื่อยายหลงกลับ
